Ferdaminne

Cinque Terre - vakker natur og vakre byar

2012-02-25T22:01:00.001+01:00

Vi hadde eit avbrekk frå Firenze for vi ville oppleve Cinque Terre. Ryktene sa det var vakkert. Vi bestilte hotell i Monterosso al Mare. Tok tog til byen via Pisa. Ein skikkeleg koseleg liten plas,s syns vi. Til vi oppdaga at det var ein koseleg liten by. Vi måtte bare gjennom ein tunnel for å oppdaga det som ikkje låg klistra inntil fjellsida.

Turen startar

Vi fekk rom med utsikt.

Trappene på hotellet var bratte. Og heisen var bare til koffertane. Men ka fekk vi sjå då vi kom inn? Jo, havet. Fantastisk utsyn!

Dagen etter var det å kjøpe togbillett som inkluderte talet på dagar vi hadde tenkt å bruke på turen. Då slapp vi tenkje meir på togbillettar mm. Veldig greit. Vi tok toget tilbake til Riomaggiore. Den sydlegaste av byane.
Etter å ha vandra i byen litt, begynte vi på turen. Første del gjekk langs havet.

Det hadde vore skogbrann dagen før så det kom fly som fylte nytt vatnet frå havet medan vi gjekk. Eg blei så fascinert at det blei ein del forsøk på å få tatt bilete av flyet idet det fyller opp med sjøvatn.

Detalj i Manarola

Første strekket var enkelt. Vi var i Manarola før vi fekk sukk for oss. Som i alle byane vi kom til, måtte vi fotografere og vandre rundt. Så vakkert og triveleg!
Det såg ut til at vegen frå Manarola til Corniglia òg skulle gå langs havet, men der blei vi stoppa. Det hadde vore eit ras så vi måtte finne opp i fjellsida for å kome oss vidare. Kva gjorde vel det? Det var ganske bratt å kome seg oppover, men vi fekk skikkeleg premie for å slite litt. Vandring mellom vinrankar og i olivenlundar er sjeldan feil. Det var lett å gå litt feil, så følg med på kartet og merka.

Manarola

Fleire tok toget til Corniglia. Men spreke vestlandsgeiter driv ikkje med slikt. På denne tida av året er det lite vandrande folk, så vi helsa blidt på alle vi møtte. Temperaturen var perfekt for vandring. T-skjorte og lett sekk. Hugs vatn.

Vinmarkene er i fjellsida slik at den gamle vegen mellom byane gjekk på desse hyllene. Til tider litt smalt. Vi fann ein liten landsby oppi fjellsida. Der hadde vi tenkt å ete litt, men der var dei ikkje så serviceinnstilt... Vi fekk omsider kake og kaffi av ei småsur ung jente. Ho mjuknast litt opp etterkvart, men kunne nok tent på at fleire turistar kom innom og fekk liv i ho.

Vi avslutta dagen med å traske ned alle trappene frå Corniglia til jernbanestasjonen. Vel vitande om at vi måtte traske dei opp igjen neste morgon.

Toget tilbake til Monterosso. Vi hadde fått tips av eit amerikansk ektepar om restauranten Baldevere. Den låg under jernbanen. Her åt vi fiskemiddag og var vel nøgde med innsatsen.

Neste dag var det frukost ved havet. I oktober. For ein fryd. Tog tilbake til stoppstaden: Corniglia. Opp alle trappene, finne merket og vandre. Denne dagen skulle vi ha dei lengste strekka og det meste oppe i fjellsida. Men først måtte vi jo fotografere. Byane er pitoreske og vakre. Tusen motiv og flotte fargar.

Like fin vandring i fjellsida i dag og ned til den byen som dei fleste fotograferer mest: Vernazza. Den ligg så fint på odden og husa held seg tett saman. Og så er det enkelt å fotografere byen på veg ned. Kanskje derfor. Dei andre byane er like fine.

Vi åt litt her før vi vandra siste strekket til by nr 5. Vår Monterosso. Dette strekket var nok det tyngste, men òg det som skikkeleg fekk oss til å nyte vandring, sol og livet. Rett før vi nærma oss Monterosso, oppdaga vi ein som hadde laga seg ein liten butikk bak gjerdet og mellom tre og buskar. Han selde sitronsaft med og utan alkohol. Musikken kom frå mobiltelefonen. Friskt og morsomt innslag.

Denne turen var verkeleg ei reise verd. Eg har høyrt at det er mange folk på sommarstid, men det var ikkje problemet no. Det var passe. Og på dei lengste strekka var det få. Trur kanskje flokkdyret tar toget??

Å kjøre bil mellom byane er ikkje ei enkel sak, så ta toget. Toget er effektivt og går ofte.
Vi tok båten frå Monterosso til Riomaggiore og toget derfrå. Veldig kjekt å sjå byane frå havet etter at vi hadde sett dei frå fjellsida.

Rett etter at vi hadde vore der, blei byane utsett for ein forferdeleg flom som øydela mykje. Men eg veit dei jobbar hardt for å rydde opp og gjere det like vakkert som før.

Lenkjer:
http://www.cinqueterre.com/eng/
http://www.in-italia.dk/italien/ligurien/cinque-terre/?gclid=CMCZ35iBuq4CFYFzmAodlTfkNg
http://travel.nytimes.com/2007/08/05/travel/05hours.html
http://www.lonelyplanet.com/italy/cinque-terre

Firenze - renessansebyen

2012-01-15T18:05:00.001+01:00

Santa Maria del Fiore

I oktober 2011 drog eg til Italia: Målet var Firenze og Cinque Terre. Her skulle både kropp og sjel få sitt.

Vi kom til Firenze seint på kvelden. Som vanleg hadde eg bestilt hotell via Hotels.com. Like ved jernbanestasjonen låg Croce di Malta, Via della Scala 7. Vi fekk eit rom som gjekk over to etasjar. Det er ikkje så stilig som bileta på nettet, men det er vel verd å bu her. To bad på to menneske. Luksus. Og som ekstra bonus oppdaga vi neste morgon at "alt" låg rett rundt hjørnet.

Det første eg gjorde, var å kjøpe to nye skinnjakkar hjå BiBi. Gjekk rett på ein marknad med mykje spennande.

detalj kuppel

Vi brukte 1.dag i og rundt domen, Santa Maria del Fiore. Vi klatra til topps, lukta på stemning i byen og hadde det godt. I domen må du bruke tid på å klatre til topps (463 trinn). Ei fantastisk utsikt er premien, men undervegs får du beundre tak-kunsten.

Kuppelen er den største i si tid. Den er bygd utan stillas. Det er eit indre fundament som held oppe det ytre. Det kan du sjå på vegen opp.

Battistero (dåpskapellet) er truleg frå det 4.århundre. Her er mange berømte bysbarn døpt. Til dømes Dante. Den berømte døra til Lorenzo Ghiberti finn du her. Den var bestilt for å markere at Firenze endeleg var fri for pesten i 1401.

Området rundt domen er triveleg og vel verd å vandre i. Her finn du fine handlestrøk, mindre smågater og stadig vekk historie. Dante vaks opp og levde livet sitt like i nærleiken. Eg fekk ikkje tid til å besøke barndomsheimen hans, så det står på lista til neste gong.

Vi måtte jo vandre til Ponte Vecchio første dagen. Brua alle har bilete av. Namnet tyder gamlebrua og er den eldste brua i byen. Bygd i 1345 og den einaste som ikkje blei sprengt under 2.verdskrigen. Det har alltid vore verkstader på brua. Slaktarar, garvarar og smedar blei flytta herfrå i 1593 pga all stanken og lyden. Etter det kom gullsmedane. Og dei er der enno. Vil du bruke mykje pengar på gull og glitter er det bare å slå til her. I følge bøkene er det i solnedgang ein skal nyte brua. Då var vi på Uffizi. Men neste gong...

Like ved brua ligg altså Uffizi. Verdas eldste kunstgalleri. Her er mykje av Medicifamilien sin kunstskatt samla. Her er mange av dei kunstverka vi har beundra i bøker. Venus fødsel (Botticelli). Den heilage familie (Michelangelo). Venus av Urbino (Tizian)... Vi blei etterkvart ganske metta av inntrykk. Her bør ein kanskje ta for seg litt om gongen.

Rett ved sida av er Piazza delle Signoria. Her har originalen av David (Michelangelo) stått. No står bare kopien. Originalen finn vi i Accademia. Men staden er verd eit besøk sjølv om det er kopien som står det. Vi gjekk seinare til Accademia for å oppleve David. Og det var vel verd eit besøk. For ei fantastisk flott statue!

restaurant med sjel

--
Om kvelden åt vi på Trattoria Garga. Ein plass med humor. Adresse:Via del Moro 50/52R.

Det oppleves fredeleg å vandre i byen om kvelden.

Neste dag drog vi vidare til Cinque terre for å kome tilbake litt seinare. Litt godt å la alle desse inntrykka få kvile litt før vi fylte opp med fleire sterke inntrykk.

---
Då vi kom tilbake, låg vi på eit nytt hotell. Like sentralt. Hotellet var gamalt og eg må innrømme at det kribla litt i lyst til å pusse det opp. Skråsikker på at det har potensiale til å bli kjempekoseleg. Men så har jo ikkje italienarane så mykje pengar. Og vi vil jo bu billig. Hotel La Gioconda i Via Panzani 2. Dei tilsette greie. Internettet verka ikkje på rommet vårt. Men greit ute på gangen. Trur dei gamle murveggene gjer det litt vanskeleg med moderne strålingar.

Denne gongen skulle vi studere Domen litt meir, innom fleire kyrkjer: San Lorenzo (Medicifamilien si soknekyrkje. Her er det arbeid av Michelangelo. Kyrkja er bygd av Brunelleschi) og San Marco (Eit dominikanerkloster som no er museum. Religiøs kunst av Fra Angelico. Klostercellene er vel verd besøket)

Detalj grav

Ristorante Paoli

detalj

Og så var det Santa Croce. Diverre oppdaga vi forseint ka slags skatt det var. Her skulle vi ha vore minst ein dag. Det er ei stor gotisk kyrkje som inneheld gravene til mange berømte bysbarn. Mellom anna Michelangelo og Galilei. Veggene er fulle av freskomåleri. Det kryr av rom med flott kunst. Vi blei verande lenge i den delen kor gravene var. På veg vidare, fekk vi beskjed om at kyrkja skulle stengast for besøkande for no var det messetid. Vi sprang omtrent frå rom til rom og oppdaga det eine kunstverket vakrare enn det andre. Her MÅ eg tilbake!

Å reise til Firenze i oktober var perfekt. Fin temperatur og passe med folk. Det er plass både ute og inne på spise/drikkestadane. Og som alltid i Italia: God mat og god drikke. Vi fann ein liten spiseplass med blanding av restaurant og take-away som vår vesle stamplass. Hugsar diverre ikkje namnet. Men det var mange slike.

Fleire bilete finn du på denne sida
--
Bøker brukt før og under reisa:

Firenze - lommeguide med kart (Gyldendal)
Firenze og Toscana (Gyldendal)
Makt og verdighet av Bjartveit og Eikeset (Cappelen)
A Room With A View (film)

Reisa til Firenze og Cinque terre ventar på å bli skriven

2012-01-04T23:40:00.004+01:00

Endeleg blei det eit Chateau på meg

2011-07-20T22:24:00.000+02:00

No nærmar det seg Paris og slutten på ferien. Litt trist, men samstundes er minnebrikka full og treng kvile for å rydde opplevingane på plass. Nyte dei. Kvar dag i Frankrike har vore ein opptur.
I dag har vi hatt ein transportetappe på motorvegen. Blei dyrt. Bomavgiftene er ikkje direkte gratis her i landet.
Siste etappe før Paris er Fontainebleau. Ein vakker liten by før Paris. Mest kjent for Chateau de Fontainebleau. Det skal vi på visning på i morgon. Kanskje vi kjøper det (he he).
Vi har slått oss til på Hotel de l'aigle noir. Rett ved sida av slottet. Dette er ein ærverdig gamal bustad, restaurert i gamal stil. Gler meg til himmelsenga.

I kveld har vi gått tur i slottsparken og spist nydeleg middag. Eg spanderte på meg eit glas champagne for å feire norsk etappesiger i Tour de France. Reisefølget mitt lo godt for eg har så vidt høyrt om Boassen Hagen før i går. Og lite kan eg om Touren. Det er ikkje snakk om det eller reklame for det i butikk eller gater rundt omkring. Men champis er godt det og er det noko å feire, så skal de feirast.

I morgon blir det visning på slottet ( trur vi kjøper det..) og deretter litt byliv før bilen peikar nasen mot flyplasshotellet ved Charles De Gaulle.

Eg saknar hunden....

Ein roleg dag i Lyon

2011-07-19T22:47:00.000+02:00

Det var dette med hotellfrukostar til kl 10.. Pesande fann vi fram kl 0956.. Ikkje det at sukra frukostblanding og croissant er det eg gler meg mest til kvar morgon. Men litt kaffi og litt i magen hjelper.
Vi kasta oss på ein guida buss i dag. Ville få litt oversikt over byen og litt historie. Bussturen var fin, men øyreproppane til å lytte på engelsk tale, var nok av laber kvalitet for det var vanskeleg å få med seg det som blei sagt. Turen tok vel timen. Etter planen skulle vi spise litt og så kome oss opp for å sjå på den flotte katedralen meir grundig. Men så var det franskmenn og lunsj... Dei stengjer matstadene seinast kl 1430... Du får kjøpt mat i butikk og langs vegen, men altså ikkje lett å få sett seg ned for å nyte. Dei opnar igjen i 1830-tida.

Då ville ungdommen at vi skulle kjøpe mat og gå heim for å ete. Som sagt så gjort. Og der slokna ungdommen medan vi gamle surfa på nettet. Heilt til vi kom den geniale ide at det jo var TV på rommet og Tour de France. Vi fekk med oss siste klatreetappe og innspurten. Veldig spennande. Særleg når vi ikkje forstod ka dei snakka om på fransk TV. Det einaste vi forstod var at Contador var eit namn som var viktig. Det blei sagt ein del gonger. Heldigvis hadde eg TV2-appen som kunne fortelje oss kven som stakk. Skikkeleg spennande innspurt! Vi angra litt på at vi ikkje hadde tatt overnattinga i Gap. Då hadde vi fått med oss innspurten. Men vi kjørte til venstre i eit kryss i staden, og dermed blei det Lyon. Og så lite som vi forstår av trøyefarge og kven som er kven, så var det kanskje like godt.

Er husveggen trist? Mal eit liv der vel.

Begynte forresten å lure på arkivsystemet til fransk politi. Ut frå politistasjonen kom politi med papirmengder så store at dei brukte esker. Vi trudde først det var razzia, men oppdaga at det var politistasjonen så det verka jo rart. Men kven veit. Byen er hovudsete for Interpol. Greit å vite ikkje sant?
Det blei altså ingen ekstra tur til katedralen på oss. Men ein bytur for å spise. I går var det kvit duk og fransk. I dag var det papir og italiensk.
I morgon er det eit steg nærmare Paris og heimreise.

Lyon

2011-07-18T19:29:00.000+02:00

Vakna til ein vakker dag. Temperaturen minna kanskje om ein vestnorsk sommardag, men vi var trass alt i fjella. Truleg 4-500 moh, med fjell opp mot 1700 rundt oss. Og høgare skulle dei bli.

Gatemusikantar i Lyon

Turen i dag gjekk gjennom fjellpass og nydeleg fjellsletter. Arkitekturen blei etterkvart annleis. Vi syns det minna meir om bileta frå sveitsiske alper, men vi var jo i dei franske så det var kanskje ikkje så rart. Fjella er skikkeleg bratte og fasinerande. Enormt mykje campingvogner på tur. Heldigvis hadde dei vit til å kjøre av vegen i blant.
Undervegs såg vi skilt om at Tour de France skulle kjøre på desse vegane mellom 13-17 i morgon. Vi har levd heilt utan tanke på Touren. Ikkje sett TV og ikkje spora opp showet. Det hadde sikkert vore kjekt, men men.

Etter 3 timar var vi i Lyon. Hotellet har ein fascinerande fasade: qualys axotel perrache. Ein spasertur unna var ei lang, lang gågate. Vi skulle prøve å handle. Litt lunsj, is, plaster og allergitablettar var utbytte. Og alle kvinner likar å handle? Hm. Vi stod visst i feil kø den dagen det genet blei delt ut. Vi får heller teste ut gourmetbyen Lyon.

Vi budde i den lilla etasjen

No er det litt kvalitetstid i senga med iPad, PC og iPhone i fanget. Vi er litt nettfreakar alle tre. Og nett var det enkelt å få tak i på alle rom. Gratis. Kvalitet har vore ymse, men stort sett veldig bra. Det einaste dei syns er rart er at vi treng 3 koder der det er slik at bare ein maskin kan vere på ein kode om gongen. Det er visst ikkje vanleg at heile familien surfar. Men det fiksar seg alltid.
Temperaturen er ca 25grader. Deilig.

Klatreetappe i vår Tour de France

2011-07-17T22:09:00.000+02:00

Etter å ha avslutta gårsdagen med eit fantastisk måltid, sov vi godt og lenge, men rakk frukosten.

Første mål var å sjå landsbyen vi budde i, Valbonne. Her såg det vakkert ut, men vi sleit med å finne parkeringsplass, så vi tok ein "Pentagon" (dei som har lese om USA-reisa i 2010 forstår kanskje den ;)).
Så bar det vidare. Oppover i fjella. Skikkeleg svingtur. Forbi Grasse (parfymen fekk vere i fred for oss). Første stopp: Castellane. Dette er for mange starten på turen gjennom Gorges du Verdon. Verdonelva har gravd seg ca 700m ned i fjellet. Vi kjørte vegen mot Moustiers-Ste.-Marie. Lurte undervegs på om det hadde vore smartare å kjøre den andre vegen. Det er laga ei rundløype. Vi skulle ikkje kjøre rundt, men vidare. Vegen vi kjørte no, gjorde at vi låg innerst på vegen og alle utsiktspunkt måtte vi krysse vegen for å sjå. Det gav oss få stopp.
Men ein flott tur og eg fekk med meg Point Sublime. Gav meg skikkeleg sug. Ser dei kan gå ned kløfta herifrå...

Point Sublime

Etter Mounstiers-Ste-Marie gav vi GPSen beskjed om kjøre oss til Sisteron. Det blei ein spennande tur. På vegar som så vidt er teikna av på kartet, over ei høgfjellslette med lavendelåkrar. Fantastisk! (og takk til Anne Ki for kartboka. Den er god å ha for å dobbeltsjekke GPSen).
Vi møter mange menn på sykkel i desse bratte bakkane. Kanskje er det Tour de France som inspirerar?

Franskmenn er forresten råflinke på rundkjøringar. Dei er så vakre, men det er ganske mange av dei... Og alt maset om bomavgifter i Noreg, kjør i Frankrike. Her er det bom på bom på bom...
Nå er vi i Sisteron, eller litt utanfor. Enkelt hotell, men reint og fint. Ungdommen trur vi er aleine her. Syns det er litt på kanten. Temperaturen fortel at vi er i fjella. Under 20 grader. Kaldt for sommarvarme kroppar.
I morgon blir det Lyon, trur vi. Men om det blir over fjellet via Grenoble eller er ein annan veg, har vi ikkje bestemt oss for enno.

Wow! Gourmetrestaurant. Her?!

2011-07-16T22:43:00.000+02:00

Vi har spist middag. På landet. Ganske avsides spør du meg. Men du og du. Vi hadde eit glimt av lukke ved matbordet. Nærmaste restaurant til hotellet viste seg å vere gourmetrestaurant. Restaurant bleu lavande.

Lilleputtlandet Monaco

2011-07-16T19:34:00.000+02:00

Vi hadde fått mange tips om at det var veldig vanskeleg å kjøre i Monaco så vi bestilte ei natt til her i Valbonne. Kom oss i bilen og kjørte til Nice for å ta toget til Monaco. Då såg vi at toga til Monaco kom fra Grasse og Cannes. Altså kunne vi kasta oss på toget før. Men no hadde vi fått taket på parkeringshus i byar og fiksa det i Nice og.
Toget til Monaco går i fjellsida med flott utsyn til blått hav, flotte båtar og badeliv. Stappfullt tog. Ikkje alle skulle til Monaco, men hoppa av ved badebyane.

Men Monaco -here we come-. Varme begynte vi å vandre rundt. Såg fort at det var eit turisttog som frista. Å gå rundt i dette vesle landet når temperaturen er over 30, var ikkje akkurat draumen. Det var jo eit par bakkar. Trass alt er det her rally Monte Carlo foregår. Turisttoget var tingen. Vi vandra til Musee Oceanographique. Der starta tøffetoget. Kjempegrei måte å få sett det meste på. Casinoet, lekre bilar, parkar, fyrsteslottet, bygatene osb. Vi hadde ingen planar om å hjelpe Rainer eller Albert med pengar så det blei ikkje kasino på oss. Og sidan Albert ikkje er ungkar lenger, var det jo liten vits å gå rundt og gjere seg lekker heller.

Ein plass må jo lilleputtfyrsten bu

Er i grunnen eit merkeleg land. Knøttlite, men med verdas eldste fyrsteslekt på same trone. Ikkje skatt og ikkje arbeidsløyse. Det kan jo vere ein draum, men trur eg har lese noko om at dei innfødde kjenner seg pressa ut av rikingane. Men det veit eg lite om. Landet er 1,98kvkm og har ca 36.000 innbyggjarar. Og for å få plass, må dei bygge i høgda. Tett i tett. Det er ein politi pr 500 innbyggarar. Og overvakingskamera overalt. Er dette draumen???

No var det gjort. Greit å ha vore her, men ikkje på "eg vil tilbake"-lista. Tog til Nice igjen. Og ingen handel der heller. Vi var sveitte, varme og trøytte. Ville til Valbonne igjen
Men vi er ikkje sikre på om alt vi les og høyrer om at det er vanskeleg med bil i Monaco, er rett. Kanskje viss du vil bruke den til å frakte deg rundt, men det var mange parkeringshus.
I kveld satsar vi på næraste restaurant. Den har fått god kritikk så kanskje det blir fransk fryd i kveld.

I morgon er det ut på vegen igjen. Truleg Gorges du Verdon området. Var så heldig å treffe elevar midt i Monaco. Og dei reklamerte varmt for området.

Valbonne og Cannes

2011-07-16T08:49:00.000+02:00

No måtte vi vidare. Bort frå Aix som vi var blitt forelska i. Reiser med glede tilbake til den byen. Men no var det på tide å kome seg austover langs turistkysten. Vi hadde bestemt oss for å bu nord for Cannes i Valbonne. Hotellet var Hotel Castel'Provence. Det låg idyllisk til. Hadde basseng og hage. Riktig ein stad vi kunne slappe av. Tenkte vi. Men slappe av er kanskje ikkje oss?

Vi drog i alle fall til Cannes. Brukte GPS som før: Vis vegen til parkeringshus. Og det gjorde turen i Cannes heilt fin. Vi spaserte langs stranda. Såg dyre båtar. Tok bilete i rett trapp. Kikka i dyre butikkar. Og fotograferte. Å sjå og bli sett. Og finne ein spisestad som har ope på dei rare tidene vi er svoltne. Det er forbode i Frankrike å ha lyst på mat mellom kl 1430 og 18. Men heldigvis fins det nokre syndarar der ute så vi fekk i oss litt ok mat. Men ikkje så god som dei syndfrie lagar...

Tilbake på hotellet. Eg hadde tenkt å lese, dei andre bade. Men dei kom slukøyra utan å vere våte. Det var litt vel mange som hadde drege med seg Cannes-syndromet, sjå og bli sett, til bassengkanten. Reisefølget mitt likte ikkje å vere på utstilling.

Vive la France! Men kor er fyrverkeriet?

2011-07-15T00:07:00.000+02:00

Vi er heilt i feriemodus. Vaknar seint. Så vidt vi rekk frukost før 11. Og det er ikkje bare smart i eit land der dei ikkje serverer mat heile tida. Til dømes har vi ikkje funne ut når dei et måltidet før middagen. Lunsj? Det er eit tomrom ute på byen. Vi får med glede servert drikke, men ein pizza kl 16 er umuleg. Altså ka gjer livsnytarar mellom frukost og middag?
Etter frukost var det tid for solbading ved bassengkanten. Vi var jo litt småbarske og smurte med ein 8-er. Det var det vi hadde i skapet heime. Litt symjing, men mest solbading i dei to timane vi spanderte på kroppen. Resultatet var kroppar med sterke innslag av to av nasjonalfargane. Blåfargen får havet ta seg av...

Men no var vi svoltne. Så kor finn vi mat? Inn til sentrum og finn ein bakar med godt utval. Og jammen viste det seg at vi kom i perfekt tid for ein liten parade. Først militæret og dei ulike greinene, så kom dei samfunnsnyttige: brannvesen, politi og raudekrossen. Eg venta på lærarane, men dei hadde vel ikkje tøffe nok uniformar.

Vi vandra i ein nyare del av Aix. Og fann Grand Theatre du Provence. Eit fantastisk flott bygg som vi kunne takvandre på.
Langs vegen møter vi stadig lukta av lavendel. Store buskar med deilig lukt.

Etterpå drog vi heim. Det skulle vere fyrverkeri kl 22 og det ville vi ha med oss. Altså måtte vi tilbake til Aix om kvelden. No var smågatene fulle av spisestader. Dette var tida for middag. Vi fann ein indisk. Herleg mat og eg drakk indisk øl for første gong trur eg. Godt.

Etter måltidet var det å kome seg til Rotonde, altså den største fontena. Denne var tom for vatn og skulle brukast til å sende opp fyrverkeri frå. Det var eit flott lysshow i fontena, fin musikk frå høgtalarane. Dei er flinke med klassisk her til lands. Vi venta og venta. Syntes folk fekk stå vel nære fontena med tanke på fyrverkeriet, men franskmenn er franskmenn. Spurte ei dame om det ikkje skulle vere fyrverkeri. Jo, kl 22, men det er fransk tid, så du veit aldri, sa ho. Kl 2230 syns vi at mange gjekk, men mange kom jo og, så ka var dette? Det kom folk som begynte å rigge ned musikkanlegga. Det var jo smart syntes vi, sidan rakettane skulle skytast opp like ved. Heldigvis var det nokre som ante uro og spurte. Fyrverkeriet var avlyst pga av vinden (den var ikkje direkte kraftig) viste det seg. Det var visst blitt opplyst ein gong i løpet av kvelden, men ein del tusen oppfatta altså like lite fransk som oss. Dårleg informasjon. Vi traska flirande til bilen. Heim for å pleie brent hud.

I morgon er det ut på vegane igjen. Det er sikkert raudfargen min glad for.

Aix i plaskregn og steikande sol

2011-07-13T22:58:00.000+02:00

I går kveld og natt blei det mykje styr med å finne stad å bu i Nice. Rådyrt sentralt og vi ville jo til sjøen... Vi gav opp og slokna.
Då vi vakna, var det meste meir forlysteleg. Eit hotell med frukost til 11 og basseng i hagen, var jo til å leve med. Vi bestilte ei natt til og drog til Aix-en-Provence for å kjenne litt byliv.

Dama i resepsjonen teikna og forklarte kor ho ville parkert bilen. Vi tok henne på ordet og parkerte i parkeringshuset Rotonde. 5 etasjar under jorda til å parkere i. Heis rett opp til den store Rotonde. Og rett inn i gamlebyen. Veldig praktisk. Hugs å ta med parkeringskortet.

Bygatene kokte av folk. Brått blei det mørk himmel. Regnhimmel. Og der kom det. Styrtregn. Alle sluser opna seg. Vi var heldigvis ved ein paraplybutikk så eg blei ein paraply rikare. Og med det same kunne jo reisefølge kjøpe veske. Så roa regnet seg ned og eg kunne teste paraplyen.
Men like brått som regnet pøste ned, skein sola og vi kunne nyte sommaren.

Fotobutikk fann eg og. Ein vakker franskmann la sine helbredande fingrar rundt linsa og vips så verka ho. Men eg trur kanskje eg bør la ein lege sjekke helsetilstanden til linsa når eg kjem heim.

I ettermiddag blei det tid til basseng og solbading. Deilig. Faktisk så deilig at vi tar ein dag til her.
I kveld har vi testa italiensk pizza i byen. Nydeleg. Sentrum er full av små, koselege spisestader. Vi dreg nok inn dit i morgonkveld igjen. Vil feire nasjonaldagen der.

I går då vi skulle kjøre til hotellet, kjørte vi feil og hamna under ei bru. Akkurat då vi kom, svingte ei varevogn ut på vegen og såg ut til å ville stenge heile kjørebanen. Då gjekk det kjapt i hovudet. Landevegsrøvarar... Men han skulle bare ta ein dårleg usving. Vi kom oss fort ut på hovudveg igjen.

Borgar, kyrkjer og akvadukter

2011-07-13T01:01:00.000+02:00

Vi forsov oss til utsjekking i dag. Eller, vi var vakne, men alle var ikkje ferdig med dusjing mm då klokka klang. Dette hotellet hadde utsjekking kl 11.
Første stopp var gamlebyen og borga. Kjent og flott. Vi vandra rundt, men bestemte oss for ikkje betale for å kome inne i sjølve borggården. Det var mykje å sjå innanfor murane utanom. Mellom anna fekk vi oppleve den nydeleg akustikken det var i kyrkja. 5 menn song utruleg vakkert.

Etter det var det ut på vegen igjen. Neste mål var Port du Gard, Avignon. Å kjøre på motorvegane i Frankrike går fort 130 km i timen med korte stopp på alle dei bomstasjonane dei har plassert langs vegen.

Fotoapparatet har svikta. Det vil ikkje fokusere. Kanskje ein fordel for dei som skal få gleda av mine motiv. Blir færre borgar og kyrkjer av slikt. Eg må nok finne ein serviceplass.... Eller kjøpe ny linse på vegen. Har jo lyst på ei 50mm og ei makrolinse...

Akvadukten i Port du Gard var flott. Utruleg ingeniørskap. Vi registrerte at mange kom med håndkle på armen, store konevesker vandra avgarde med mor på slep. Såg i alle fall nesten sånn ut. Etter kvart forstod vi. Akvadukten gjekk over ei elv. Ei stor, flott badeelv. Kanoar til leige ein eller annan stad i nærleiken. Folk sykla langs elva, ungar stupte uti. Det var sommarliv. Så når de først skal betale 15€ for å parkere og beundre akvedukten, ta med badetøy og kanskje lunsjen?

Vi bestemte oss for at kvelden kom vel fort og droppa Avignon. Innrømmer at det veit eg ikkje om var så lurt då vi kjørte forbi den flotte bymuren. Men, men. Vi hadde bestilt rom på Novatel Aix-en-Provence. Her var det basseng, og temperaturen ute er høg så vi satsa på badeliv. Og vi hadde jo eit lite håp om opptur for den misfornøydde etter forrige hotell. Hotellet låg litt utanfor Aix. Flott resepsjon. Tristare gang og ok rom. Men bare så vidt i følge sjefkritikaren. Eg syns det var ok.
Vi hadde lurt på å bu her to netter, men er no usikre. Kanskje prøve å kome oss til Nice fort? Men å finne noko der kan bli ei utfordring.
Hotellrestauranten hadde ok, dyr mat. Smakt betre, for så mange euro. Servicen der var ok.
Vi har fått gratis trådlaust Internett på alle hotella. Ymse kvalitet på styrke og stabilitet. Men faktisk større tilbod enn eg venta meg.
----
Film på TV er ei sær oppleving. Sandra Bullock, Sunderland mfl snakka flytande fransk... Blei underhaldande filmkveld for nokre dagar sidan. Desse to med mange fleire i ein film om rasehat mm i sørstatane. Reisefølget mitt hadde levande skildring over ka dei eigentleg sa til kvarandre. Og som i livet er det av og til forskjell mellom det som blir sagt og det som dei tenkte/meinte. Å tippe det dei burde ha sagt, var ganske morsomt.

Heit trim

2011-07-11T19:33:00.000+02:00

Etter usunn frukost (ka er poenget med denne kontinentale frukosten på hotell?) kom vi oss avgarde mot la Dune du Pyla. Europas største sanddyne. Og STOR var den. 107 moh og ca. 3km lang.
Temperaturen var godt over 30 grader... Vi avgarde med godt mot. Tok trappene opp. Dei var av hardplast. Gjekk jo greit det. På toppen oppdaga vi at det vi hadde sett, var bare litt. Vi var i starten av ein sandrygg. Fantastisk.

På den eine sida såg vi skog, på den andre Atlanterhavet. Vakkert. Vi ville til havet og vandra nedover. Kjente i beina at vi gjekk i sand, men deilig var det. Vel nede blei det vassing. Litt kaldt, men det kan jo vere fordi vi var varme. Folk bada i alle fall. Tips til andre: Ta med badetøy og drikke! Det var ein liten kiosk i enden av stranda. Ja, i den enden vi var, altså, for vi hadde ingen planar om å teste kor langt vi kunne gå....

To av oss ville nå prøve å vise at vi var spreke og gå i sand bratt oppover. Tredje fann ei trapp. Og angra på det for den gjekk til hovudveg og lang omveg. Men ikkje sand. Vi sporty sette i gang. Oppdaga fort at dette kunne bli tøft og varmt. Men med latter og pustepausar kom vi oss oppover. Ikkje heilt til topps for det var jo ikkje poenget. Vi hadde vore der. No skulle vi skråne litt rundt toppen for å kome ned på andre sida. Etter 10-12 min var vi nede. Å ta på sko og vandre langs ein sti, var som å lette litt. Følget var enno ikkje kome då vi kom til bilen, men kom sveitt etterkvart.
Neste mål var Carcassonne. Ca 3.timar frå sanddynene. Medan vi kjørte såg vi at temperaturmålaren i bilen viste 37 grader.... Godt med klimaanlegg.
Det er fantastisk å kjøre i eit landskap som bugnar av solsikker og landsbyane ser ut som i fantasien, kyrkje på toppen med husklynger rundt. Minnar meg om filmen "Sjokolade"
Vi begynte å diskutere korleis dei hausta solsikker. Og ka dei blei brukt til. Olje og frø hadde vi klart for oss, men er det meir?
Carcassonne er ein gamal middelalderby. Er spent på koss den er. Vi hamna på Hotel Montsegur. Ærverdig og gamalt. Alt for gamalt i følge tenåringen. Ikkje førstevalet mitt heller, men greit nok. Vi veit jo aldri ka vi får når vi søkjer på måfå.

Men no- ut for å finne fransk restaurant og nyte kvelden.

Arcachon

2011-07-10T22:43:00.000+02:00

Etter ei god natt og god frukost var vi klar for vår Ford S-Max igjen.Målet var Arcachon. Ester Moe hadde tipsa på twitter. GPSen fekk ordren og vi sette i gang. Motorveg ca 3 timar. Forbi flotte solsikkemarker og etterkvart vinrankar. Ut mot havet. I sol og varme. Vel framme vandra vi langs havet og kjente lukta av fisk og sjø.

Fersk fisk til middag?

Fascinerande å sjå folk som står klar med posar og vesker for å få tak i fersk sjømat når fiskeutsalet ved sjøkanten opna kl 15. Ikkje akkurat slik vi har det heime.

Byen har enormt med seglbåtar. Mange flotte hus, men og mange som treng renovering. Vi bestemte oss for at vi ville bu her i staden for å leite etter hotell om kvelden. Gårsdagen var i tankane. Fekk eit rom Hotel Le Nautic. Hadde tenkt oss til den største sanddyna i Europa i kveld, men vi trengte ein kveld i ro. Ungdommen sov litt. Eg surfa litt og tenkte på vinglaset eg skulle hatt ved sida av senga. Men det kom seinare på kvelden. Til middagen. I kveld ville eg ha biff. Nesten å banne ved havet, men det var no det eg ville. Nydeleg biff. Tynne stykke med foie gras og poteter. Og deilig Bordeauxvin. Folk er stolte av å presentere den lokale vinen. Vi er i Bordeaux må vite.

Rart forresten i kjøre i Calvados, forbi skilt til Cognac og byen Bordeaux. Her er vi der mat og drikke er kultur. Har til no ikkje smakt dårleg vin, ei heller dårleg mat. Det har vore klasse på alt.

Hotellet er enkelt, men har det vi treng. I morgon blir det sanddyne og litt strender før vi kjører mot Carcassonne.

Litt uplanlagt i dag.

2011-07-09T23:11:00.003+02:00

Vi sov som kongelege. Sov forbi frukosten. Men pytt. Vi er i gourmetlandet Frankrike. Ut på vandring i denne nydelege byen for å finne mat. Og det var ikkje vanskeleg. Bakeri på kvar hjørne. Ut derifrå med pariserloff mm. Deretter var det slaktaren, men der var det så lang kø at vi tok fruktbutikken i staden.
Så kjekt det var å vandre rundt i ein levande by med småbutikkar med ferske matvarer. Skulle gjerne sett meir av byen.

Vårt første mål var le monte St Michel. Vi kjørte og kjørte ut mot havet. Og langt der ute såg vi eit fantastisk bygg som steig opp frå havet. Vel framme var det å vandre saman med mange turistar i krinkelkrokar og spennande rom oppover i borga. Det var fantastisk å tenkje på at her hadde folk levd og bygd i mange hundre år. Området var forresten fengsel etter revolusjonen.... I kyrkja kom vi midt i ei kort messe. Nonner og munkar var i aktivitet. Fekk oppleve vakker sang.

På veg ned møtte vi eit bryllaupsfølgje. Dei lokale brukar det nederste kapellet til seremonilokale?

Tidevatnet kan stige høgt her, noko som har gjort sanden som vi kunne gå på, nesten rundt øya, var leirete. Det kan visst vere litt farleg om ein er utpå når sjøen stig. Sanden blir nesten kvikksandaktig.

Eit monument på verdsarvlista som var vel verd eit besøk.

Etter det bestemte vi oss for å kjøre vidare, men mot ka? Vi la inn La Rochelle, men såg at det ville bli seine kvelden før vi kom fram. Ja, ja. Vi kjører mot Nantes. Men langs motorvegar ligg det jo ikkje koselege hotell. Vi stoppa og la inn eit Holiday Inn i Nantes. Det låg eit anna hotell der det skulle vore. Området var trist så vi kjørte vidare. Fann ein ny liten by på kartet Lacon. Kjørte dit. Staden hadde to hotell, påstod dei vi spurte, men ingenting frista. Lukta innrøykt og nedslarva. Vi er trass alt på triveleg tur..

No begynte vi å bli svoltne og trøytte. Blodsukkeret nærma seg småkrangel. Det ville vi jo unngå. Vi fann ein ny by på kartet, Fontenaye-la-Comte, sjekka GPS for hotell og ringte det første. Jo, dei hadde rom, kom med kredittkortnr. Då ho ville ha den ekstra koden òg, sa vi stopp. Då ville ho ikkje halde det av, men vi sa vi tok sjansen på at det var ledig når vi kom.
På vegen fantaserte vi om kor lugubert det kanskje var. Då vi kom fram såg det ikkje sprekt ut frå yttersida, men jammen dukka det opp eit flott hotell med restaurant i bakgården. Vi fekk handikaprommet. Parkering rett ved sida. Nyoppussa i same lekre stilen som natta før. Utruleg ka dei vågar av farge og design.

Restauranten hadde nydeleg mat. Eg åt honningmelon med nydeleg skinke, torsk med noko attåt og cottage cheese på fransk. Legg til nydeleg rosevin så blei dagen avslutta med smil og gode ord av alle.

Det viste seg forresten at hotellet var i same kjede som første natt. Logis. Hotellet er Hotel Fontarabie.

Eg innrømmer at ipaden frustrerer litt i bloggsamanheng. Strever med koss eg skal få laste inn bilete i bloggen, laste inn koblingar med meir. Har fått nokre tips eg må sjekke ut.

1.dag i Frankrike

2011-07-08T22:43:00.001+02:00

Opp kl 0515 etter ei heit natt på hotellet. Varmt rom og tung trafikkmaskin på utsida. Frukosten var butterdeighorn og kaffi. Sunt og godt.
Vi kom med flyet til Paris, fekk kofferten (noko vi var spent på) og rett til Avis. Her blei vi skuffa. Dei hadde ikkje bilen vår inne, hadde visst ikkje hatt den i går heller. Vi måtte velge ein større og dyrare. Merkeleg ordning. Men bilen var fin. Ein Ford Grand C-max. Deilig å kjøre. 6 gir!
Eg har med GPS heimanfrå. Den fungerer flott.

Vi kjørte frå Paris til Bayeux. Det blei den byen pga namnet og at det var nære Normandiekysten. Ein vakker by som har meir enn krigshistorie og eit berømt teppe å tilby. Katedralen var vakker, byen hadde god mat og var deilig fransk. Vi var innom krigsminnemuseet. Diverre er ofte museum prega av så mykje tekst som ein skal lese. Kjenner eg blir lei av det. Kunne nok trengt det i levande form. Men eit fint museum. Kyrkjegarden var og verdig og fin.

Det er noko med klokkeslett for når lunsj sluttar og middag startar som vi må få med oss. No var vi for seine til lunsj og absolutt ikkje klar for middag.

Etter Bayeux drog vi til Pointe du Hoc. Militærtspråk for 2.verdskrigen var Utah. Flott kjøretur på landet. Besøket var mektig. Å tenkje på at her har soldatar klatra opp klippeveggar redde for å døy. Og på toppen var tyskarar som var like redde. Kjente på stemninga. Våte, kalde og redde. Og klare for å sloss for fridomen. Forstår ikkje heilt koss dei kom opp. Det var stupbratt. Heile angrepet i Normandie var prega av overrasking. Hitler venta dei i Calais. Sterk historie.

Vi var trøytte og slitne etter få timar med sømn og lang reise, så vi bestemte oss for å kjøre mot St.Michel for å finne ein stad å sove. Vi hamna i Villedieu les Poeles. Ein nydeleg liten by. Trykte på GPS -en etter hotell i nærleiken og hamna på Le Fruitier hotel og restaurant. Nyoppussa rom, knalltøffe. Litt slitne gangar. Og restauranten? Fantastisk mat og knallgod vin. Men vi er jo i Frankrike. Internett på rommet er gratis. Vi treng no ei lang natt og litt langtidsplanlegging, noko som kan vere ei utfordring for oss :).

Le Fruitier

Vi nærmar oss Paris....

2011-07-08T00:34:00.002+02:00

Vi begynte å få ei kjensle av at noko ikkje kom til å gå etter planen, då første melding om at Lufthansa til Frankfurt var 40 min forseinka. Så kom 60 min... Vi drog no ut til Sola. Det blei lang ventetid. Flyet gjekk 1t etter skjema. Stappfullt. Flyturen var fin. Grei mat og drikke gratis. Men vi forstod fort at flyet til Paris måtte vere litt forsinka om vi skulle kome oss dit.

Og ganske riktig: ved landing, opplyste kapteinen på dårleg høgtalarengelsk at folk som skulle vidare til Zürich, Aten, Torino ...., Paris... måtte ta kontakt med Lufthansa service ved landing for omregistrering av billett.

Vi av flyet, kjørte l-a-n-g busstur rundt på flyplassen før vi kom til ein terminal. Der stod vi forvirra. Ingen visste kor dei skulle gå. Ingen info var det. Nærmaste Lufthansaskranke var stengt. Her var det ikkje tenkt at folk skulle fikse dette enkelt. Tysk disiplin mangla jo heilt... Vi spurte, ingen visste. Vi gjekk og gjekk. Omsider fekk vi eit svar frå ein utgang. Blide lufthansafolk prøvde å forklare vegen jorda rundt for oss. Og vi vandra igjen. Blei usikre då det viste seg at vi skulle ut av terminalområdet, men ok. Omsider fann vi billettkontoret. Der var det kø... Vi blei sendt ei etasje ned. Der gjekk folk heim frå jobb. Lysteleg stemning. Men omsider fekk vi kontakt, nye flybillettar til kl 0715. Og hotellrom.

Lang ventetid på hotellbuss, men omsider kom vi fram. God middag venta og gode rom. No gjeld det bare å sove nokre timar og satse på at Avis har bil til oss i morgon og.

Vi er i alle fall på veg :)

Og Frankfurt og Lufthansa strauk til eksamen. Uproft og rotete service. Men blide var dei.

Det nærmar seg og det kryr av forslag

2011-07-03T11:09:00.000+02:00

No ser vi at vi sikkert kunne tatt alle 4 vekene på biltur i Frankrike. Twitter er ein fantastisk kanal for tips og idear. Og legg til vener som har vore i Frankrike, ja då er det bare å velge og vrake ka vi vil. Men som reisefølget seier: Vi kjører etter humør og vêret.

Forslaga som er klistra rundt på kartet er:

Katedralen i Reims (blir vel feil veg)
Skyttergravene i nærleiken av Lilles
Rouen med GangeRolv og Jean D'Arc
Normandie og 2.verdskrigen.
Teppet i Bayeux
St. Michel kloster
Rennes
La Rochelle
Arcachon og heile nasjonalparken rundt. Visstnok er den høgaste sanddyna i Europa òg her.
Carcassonne (Boka Labyrinten er visst herifrå). Mellomalderby
Andorra - ja, når vi først er i nærleiken. Kvifor ikkje besøke eit lite land
Albi (Tolouse-Lautrec)
Cahors
Akvaduktene ved Avignon
Avignon med pavepalasset
Aix-de-Provence
Cassis
Gorges du Tarn m/Florac
Hotel les Florets
Grand Canyon du Verdon
Rossillon (fantastisk fargespel. Her fann dei fargane til teppene dei vevde)
Cannes
Nice
Monaco (eit land til)
Lyon (gourmetby)
Ardechedalen (mellom Avignon og Privas)

Nokre som skjønar at dette er vanskeleg? Men ferien blir til medan vi reiser. Og vi tar gjerne mot fleire innspel og idear til dei stadene vi har sett på lista og eventuelt nye stader.

Ka vi til slutt endar opp med, vil jo reisa vise og reisebrev kjem undervegs.

Frankrike kallar

2011-06-13T19:49:00.001+02:00

Og der var eg i gang

No er det tid for planlegging av Frankrike reisa. Kor skal vi? Ka vil vi sjå? Korleis skal vi dekke alle sitt behov?

Eg fann fram kartet. Fekk eit par vener til å sjå på det og så sette eg i gang. Dei tipsa om nokr stader. Eg hadde lese om nokre. Men det blei mykje Provence.

Etterkvart tente eg på Normandie. Men ka med det i mellom? Her er eg blank. Ei lenkje som gav nokre innspel var:
33 ting å gjere i Frankrike

Etter twitring, lesing og surfing..

No hamna St. Michel og kyrkjegardane i Normandie brått på kartet. Cassis i sør blei twitra om i rosande ordelag. Lot-dalen likeins. Carcassonne var visst òg ei reise verd.

No må det lesast litt meir. Men dette kan bli ei travel og spennande reise.

Andre lenkjer eg fann:

Ferie i Frankrike - Dagbladet

Biltur i Frankrike
Offisiell guideside
Ja mange fleire òg, men dei var meir nede i detaljane og kjem vel fram etterkvart.

Gå i kloster.

2011-05-31T23:24:00.002+02:00

Eg gjekk i kloster i går. Har gjort det før og gjentar det gjerne. Klosterlivet er fryd for sjela, ganen, magen...

Ta deg ein tur til Utstein kloster, Rennesøy i Rogaland. Det første du møter er eit vakkert, grønt landskap med beitande sauer. Eit verna kulturlandskap.

Så kjem du fram og får rom. Dette er ikkje hotell, du skal trass alt gå i kloster. Du vandrar rundt i gangane, opp og ned trapper og der er rommet. Du opnar og møter eit enkelt møblert rom. Seng, stol og vask. Du går no inn i munke/nonnelivet. På senga ligg den enkle drakten du treng. Men i moderne tid kan du gå i vanlege klede om dagen, men morgonkåpa vil du oppdage er til stor glede på natta og om morgonen. Det er nemleg ikkje toalett og dusj i ei klostercelle. Men ka gjer det når du har ein herleg kappe å pakke deg inn i?

Desse munkane/ nonnene satsa på å gje magen det den trengte før det kunne kome inn åndeleg føde. Og magen blei ganske så blidgjort. Så dukka det opp ein guide som med kunnskap og engasjement fortalte og viste oss klosteret og historia. Vi blei kjent med den kvite dame og nokre til... Dei vandra visst rundt om natta...

Eit av romma hadde ein fantastisk akustikk. Den endra seg etter kor vi stod. Vi testa ut lyden med musikk frå Iphone. Imponerande.

Å ha møte i eit ærverdig bibliotek, gjer ikkje deltakarane mindre deltakande i alle fall.

Middagen på kvelden var kjempegod. Lokal mat og fransk vin var perfekt blanding. Og etter middagen kom vertskapet og sa at det var tent opp i peisen og kaffen var klar i peisestova. O sæle. Her var det bare å la klosterlivet sige inn i alle ledd.

Det må innrømmast at det vandra litt på gangen om natta. Om dei bare var av ånd eller om dei var både kropp og ånd, er eg litt usikker på for eg opna ikkje døra for å sjekke.

Vakne, nyte lyden av sauer, sjå at graset var grønast her, fuglar som kvitra og der nede låg dei som var ferdig med gjerninga si på jorda. Eg var ein del av historia. Høyrte til i fortid, notid og framtid

Eg har òg opplevd bryllaup her. Utruleg flotte omgjevnader for romantisk høgtid. Teater i atriet. Sterkt. Konsert i kyrkja. Sakralt.

Så ta deg tid til å gå i kloster. Det gjer godt for heile deg.

Turar i nærmiljøet: Tur 3: Vindmøllene på Høg-Jæren

2011-04-23T22:46:00.001+02:00

På tur innover ein gamal veg

Denne fridagen ville vi på jakt etter vindmøllene som stig opp over Høg-Jæren. Inrømmer det gjerne: Eg syns dei er vakre, men forstår at dei bør stå eit stykke frå folk då lyden visst ikkje alltid er like kjekk.

Vi visste ikkje heilt kor vi skulle kjøre, men tok 510 utover mot Jæren. I avisa stod det at det var sør for Undheim, så då var det bare å leite. Dei var jo ikkje så små at det gjorde noko. Ein rotor var 45m lang og vog 20 tonn las eg ein stad. Ikkje lett å frakte slikt rundt på vegane. Her er forresten Aftenbladets lovprising av vindmøllene.

Obs. Her hadde visst nokon gløymt å låse døra

Og vi såg dei og fann ein veg å kjøre opp mot vindmøllene. I ettertid ser vi jo at ingen tenkte på at det fins folk som går over myrer mm for å studere desse underverka. Vi oppdaga eit skilt etter at vi var ferdig med turen vår... Eg venta litt med å skrive dette innlegget for eg har jo ikkje lyst til å skrike ut for heile verda at dei ikkje hadde låst døra til vindmølla... Men kanskje det ikkje var viktig enno.

Den tuppen som ligg på bakken ved sida av vindmølla, har så stor omkrins at det ikkje var problem for ein vaksen å vandre inni den.

Og der vi gjekk oppdaga vi brått skiltet... Men då var turen òg slutt og vi var på veg tilbake til bilen.

Turar i nærmiljøet: Tur 2: Mollhesten.

2011-04-23T21:55:00.000+02:00

Ferjetur frå Stavanger

Det er ikkje blitt grønt enno

Så var det tid for påsketur over fjorden. Altså båt frå Stavanger til Tau. Derfrå skulle vi kjøre mot Holta og Holtaheia. Vi kjørte og kjørte til vi kom mot toppen og ein parkeringsplass. Her låg det litt hytter med flott utsyn. Herfrå kan ein gå til minnesmerket etter flyulukka i 1961 då 35 engelske skoleelevar omkom.

På toppen

Vi skulle gå i ein annan retning. Mot Mollhesten/ Moldhesten. Ein tur eg faktisk aldri hadde gått før. Kjekt å finne nye område. Kart finn du her. Turen er lettgått og tar ikkje lange tida. Vi brukte 3timar, men då gjekk det ikkje særleg fort. Når ein først er i dette terrenget, kan ein ta rundturen slik at ein får med seg Ørnakammen òg. Landskapet her er fint og terrenget ligg der og ventar på den som vil gå.

Så var det tid for bading i sjøen

Sidan eg er frå Tau og hadde nytta høve å treffe familie på turen, måtte vi òg ned til vakre Tau og nyte sjø, kaffi og god mat.

Turar i nærmiljøet. Tur 1: Vårlivarden

2011-04-23T21:12:00.002+02:00

Denne påsken skulle tilbringast i Stavanger med omegn. Planen var å kome seg ut på tur. Og det kom vi.

Her er det bare å velge

Første tur gjekk til Vårlivarden i Sandnes kommune. Vi kjørte til Øvre Hetland (mot Bersagel frå Hommersåk).
Turen starta på ca 50moh. Vi gjekk på grusveg forbi fine hytter og hus. Ikkje direkte dumt å ha hytte her. Så begynte stigninga. Heldigvis ein tur der det stadig kjem greit terreng slik at ein kan ta seg inn. Det er ein tur du kan ha med deg familien på. Det gjeld bare å bruke den tida det tar. Vi gjekk på 3 timar (inkl pausar) og ruta var ca 6km lang.

Kjem de?

Mange vel å gå tilbake same veg som dei kom, eller ta vegen om Lundekvam. Vi gjekk ned til Kvelvane, forbi Vårligård og tok rundturen slik at vi kom inn på stien igjen eit stykke nede. Det var ein fin, men litt krevjande rundtur.

Det er ein kortare veg frå parkeringa på Myrland. Vi møtte eit par som kom den vegen.

Det store med slike turar er matpausen på toppen. Og denne dagen var det så varmt at vi ikkje trengte finne ly for vinden ein gong. Det er bok å skrive namnet i. Og det er jo alltid kjekt med bevis på at ein har vore på toppen.

På toppen.

Gamal steingard

Det måtte uttøying til då vi kom til bilane. Var lenge sidan vi hadde klatra så mykje opp og ned.

Det er flott utsyn frå toppen. Vi såg til og med dei nye vindmøllene på Høg-Jæren. Og endå flottare ville nok synet vore ein klar haustdag når ein plar sjå LANGT.

Vi går langs eggen mot toppen.

Kart her

Det går mot sommar

2011-04-12T21:56:00.000+02:00

..og diskusjonane om USA ein gong til, Hellas, Italia eller Frankrike har vore varierte i vinter. No har vi landa. Det blir Frankrike. Bil frå Paris og sydover. Kor og ka kjem vel etterkvart. Tar gjerne i mot tips.

Førjulstid i London

2010-12-05T21:25:00.005+01:00

Vi drog på jentetur til London. Reiste på ein sundag og skulle heim ein onsdag, men det blei ikkje heilt slik.

Vi reiste med http://www.norwegian.no/ . Direkterute frå Stavanger til Gatwick. Raskt til sentrum med Gatwickexpressen. Frå Victoria stasjon tok vi drosje til hotellet. Kjekt med den gode plassen i drosjane i London. Hotellet vi budde på, låg perfekt i forhold til alt fann vi ut. Litt dyrt, men vi trengte ikkje ta bane eller buss til noko. Hotellet heiter Strand Palace Hotel. Frukosten var ikkje inkludert i prisen vår, men det gjorde ingenting for det var små koselege stader å ete frukost like rundt oss.

Planen for reisa var julehandel og tid til å prate og vere saman. Og det fekk vi. Julehandel i Oxford street går ganske greit på måndag og tysdag føremiddag. Ikkje kø og ikkje trengsel. Engelskmennene har nokre gode sider: Dei er høflege og dei har mat- og drikkestasjonar (med andre ord pubar) overalt. Ei lita sidegate frå Oxford og du er inne i ei lun, gamal og sjarmerande "stove". God mat har dei om du treng det. Treng du bare varme og noko i glaset, er du hjarteleg velkommen for det. Og i den kulda London kunne varte opp med, trengte vi jamnlege varmestover.

Gatene i London var variert pynta. Det kjekkaste var å gå ut om kvelden og oppdaga lys og glitter. Carnabystreet toppa det meste. Veldig fint! Nissen i romfartsdrakt...

Rett bak hotellet låg Covent Garden. Kjekke småbutikkar, handel og vandel ute. Skal det vere eit bord under parasollen? Engelskmenn er utrulege på det området. Dei sit ute og drikk kvitvin og pratar... Vi andre hakkar tenner. I dette området er det fine butikkar, koselege butikkar og vakre gater. Rett ved er Chinatown.

I same området ligg alle musikal-husa. Og mange spisestader. Altså hadde vi det ikkje vondt ein plass..

Eg lærte på denne turen at Lillywhites er sportsbutikk og ikkje damebutikk :). Stor sportsbutikk.

Og vi måtte jo gå i bokhandel i Charing Cross Road. Foyles var flott. Diverre er bøker tunge å dra med seg så vi beundra mest og blei inspirert til meir lesing.

Vi var ute og hadde gode middagar om kvelden. Spesielt vil eg nemne 3 restaurantar: Simurgh i 17 Garrick street. Persisk restaurant. Veldig god mat. Sophies steakhouse serverte perfekt mørt kjøt og god vin. Den som overraska oss mest, var ein liten indisk vi rota oss borti. Lite folk, men veldig god mat og stor omsorg frå dei tilsette då dei skjønte vi fraus. Det blei varmt og godt. Soho Tandoori, 61 Ruperts street (just off Brewer street) er namnet og adressa.

Onsdag morgon vakna vi av at det kom ein SMS melding frå Norwegian. Flyet var kansellert. Vi måtte ta kontakt med Norwegian, anten via telefon eller nettside. Vi tok telefonen. Etter 24 min. kom vi fram. Gatwick var stengt pga snø og uver. Vi fekk endra billetten til neste dag. Norwegian dekka 1000kr pr rom visstnok for hotell. Eg ned i resepsjonen og vi fekk ha rommet ei natt til. No begynte vi å sjå på TV. Flyplassar stengt, tog, bussar og drosjar gjekk ikkje. Hm. Ka var dette? Vi kikka ut vidauga, men der såg alt greit ut. To damer som ikkje har tid til kvarandre i travel kvardag, seier ikkje nei, takk til bonustid i London. Den brukte vi til å bruke lang tid på alt vi gjorde. Deilig. Ute var det iskaldt og vind så drikkestasjonar med peis er det farleg å gå fort forbi. Oppvarming må til.

I sjølve sentrum verka alt kaoset på Gatwick uforståande. Her var ikkje snø, ei heller is. Men på TV såg vi jo at det var stengt og engelskmenn på sommardekk gjorde ikkje vegane trygge.

Neste morgon ringte vi til Norwegian før vi fekk melding fordi vi på nettet såg at Gatwick framleis var stengt. Og riktig. Eit døgn til.

Denne dagen var det skikkeleg kaldt og litt kvit snø så då syns vi det var på tide å gå over Themsen (bles jo så friskt over bruene) for å finne Tate Modern. Her var det ein flott Gauguin utstilling i tillegg til at det moderne. Eg syns det er spennande med moderne kunst, men av og til kjennes det som keisarens nye klede. Det seier meg ingenting. Men altså kjekt å vere der. Og kjekt å nyte utsikten frå baren på toppen. Særleg når det snøar vassrett. Elva Themsen er brun og fæl, men Milleniumsbrua som fører direkte til mellom Tate og St. Paul's Cathedral er vakker.

På vegen heim såg vi eit hus vi lurte på ka var. Julemarknad? Vi inn. Somerset House viste seg å vere eit kulturhus. Og i midten var det, no i desember, skøytebane. Folk storkoste seg. For meg er det eit filmbilete. Romantisk byidyll.

No var vi begynt å bli sakna heime, pengane var borte og vi kjente litt heimlengsle om vi tenkte oss om, så vi satsa på heimreise fredagskvelden.

Alt såg greit ut då vi stod opp. Litt travelt med å få fly avgarde. Dei greidde visst bare 10 i timen på Gatwick... Vi pakka, sette frå oss bagasjen og vandra ut for å kjenne Londonlufta for siste gong i år. Resultat: HMW butikken fekk to kundar litt ville i blikket. DVD-ar med yndlingsfilmane. Jippi. Og det for ein billig penge!

På veg mot Oxford street åt vi frukost i noko som må vere Italia-gata. Bare italienske spisestadar. Koseleg. Vi hadde høyrt rykte om at det var gratis trådlaust internett på Starbucks Coffee Company. Så i kulda treng alle kaffi eller annan varm drikk. I ei sidegate frå Regentstreet (Clark skobutikk var på hjørnet) fann vi ein utruleg flott Starbuck. Koseleg oppe, men i underetasjen opna det seg eit miljø som eg likte svært så godt. Kunne vore der nokre timar. Internett? Tja, viss du var medlem....

Nordmenn har nok fått andre vanar enn engelskmennene, men dei kjem nok etter. Det var sjeldan vi møtte på opne trådlause nettverk på butikkar, restaurantar, pubar mm. Rettare sagt: Den einaste staden som hadde var baren på toppen av Tate... På hotellet måtte vi anten bruke dei stasjonære i vestibylen, få gratis ein halv time eller betale £10 for 24 timar på rommet.

Eg må forresten ta med eit lite feriestartsjokk: God tid og eit glas vin på Sola flyplass. Kan det bli betre? Eg betalte 105,00 kr for EITT glas! Trudde eg høyrte feil... Ikkje var det rause mål ein gong.

Ja, vi kom oss jo heim. Ut på dagen fekk vi melding frå Norwegian at flyet gjekk frå Stansted. Vi kom oss greit dit ut. Flytog. Kø i skranken som normalt. Flyet kom seg avgarde 50 minutt etter det skulle, men tok det meste igjen i lufta. Behageleg tur og kl 0100 laurdag morgon var vi heime.

Då var det bare å kose seg med å pakke inn alt det kjekke vi hadde kjøpt :) Det einaste som mangla var den Ipaden eg kikka på, drøymte om, men fann ut at fornuften sa nei til...

Og takk til Baroniet hundepensjonat som tok så godt vare på Ekko medan eg vart verande i London. Det var ein glad og nøgd firbeint eg fekk med meg heim.

Kongens by (Dronninga?) - København

2010-11-14T21:08:00.002+01:00

Vi er mange som har plassert hovudstaden i Danmark ein spesiell stad i hjarta. Byen tiltrekkjer oss. Byen tar i mot oss. Byen har så mykje. Ja, vi elskar rett og slett å vere der.

København - den offisielle turistsida finn du her.

Eg har vore ei langhelg (torsdag til sundag) saman med trivelege damer. Og damer på tur, betyr handel, god mat, god drikke, lange pratestunder og mykje latter. Handling er ikkje vanskeleg i ein by som har ei LANG gågate full av butikkar. Strøget er full av folk. Danskar, svenskar, nordmenn osb. På ein laurdag går ein i kø. Men på fredagen var det mykje enklare å kome seg fram. Gata har utruleg mange interessante butikkar, men ta deg gjerne tid til å sjekke sidegatene. Det fins ein del perler skjult i kjellarar rundt i kring. (Fleire butikkar har ope på sundagar)

Denne helga var eg mest på Strøget. Illum bolighus er alltid verd eit besøk. Mange etasjar med inspirasjon til heimen. Før jul òg mykje vakker julepynt. Dei har alle kjente merke her. Illum har òg eit hus med kler av alle slag.

Danskane er kjente for design så du finn jo Georg Jensen, Royal Copenhagen, Rosendahl osb. Mange små klesbutikkar finn du òg. Spennande klede til billig penge (sjølv om kursen ikkje er til vår fordel). Kursen er i dag 0,94, altså 100NOK er verd 94DKK.

Spisestader er det mange av i alle prisklassar. Byen kan det er å nyte. Får du fatt i boka: "Livsnyterens Københavnerguide - Med en Gammeldansk i glasset" av Agrelin og Westlin, kjøp den.

Her kjem nokre tips. Alle er anten på Strøget eller like ved.
Conditorie La Glace er det eldste i Danmark. Gode kaker, god kaffi og veldig god varm sjokolade.
Ved sida av ligg ein liten butikk som ikkje er spisestad, men Peter Beiers Chokolade. Er du glad i kvalitetssjokolade, vil du ikkje angre på det besøket!
Hviids Vinstue (Kongens Nytorv) må eg alltid besøke. Her har dei den beste julegløggen i verda. Stemningen i kroa er fredeleg, ingen er der for å ta seg ut. Dei er der for å kose seg, slappe av og ha det godt. Vinstova er frå 1723. Eg rett og slett slappar av her inne.
Eg fekk eit tips om Kanal-Cafeen, men har ikkje prøvd den. Noterer den på lista til neste gong. Det same med A. C. Perchs Thehandel/ Perchs The Salon. Denne var det fleire av damene som var innom. Fantastisk te. Flott miljø og noko for damer på tur, forstod eg. Fire av oss ville prøve ut min kjære nabo sitt tips: Villa Vino. Vi starta med fantastisk god musserande vin, deretter nydeleg raudvin saman med spekemat av ymse slag og ostar på fat (heitte den beste talletto, mon tru?). Vi koste oss i nærmare 4 timar. Dit skal eg i alle fall tilbake.

Vi åt lunsj på Barock i Nyhavn ein dag. Veldig god mat. Nyhavn er alltid verd eit besøk. Her fins ulike typar matstader. Har mellom anna ete sild slik bare danskar kan, på ein av restaurantane her. Hugsar ikkje ka den heiter, men gå i strøket og la stemningen sige inn.

Første kveld åt vi på Det lille Apotek. Der likte eg meg. God mat, triveleg stemning og intim. Kjem til å ete der fleire gonger. Laurdagskvelden besøkte vi Den lille Fede. Her var det bestilt ein 5 rettars med vinpakke på gjengen. Det var bare å nyte frå første smak!

Eg besøkte òg Cafe Norden. Åt nydeleg salat med ENORM mengde kylling i. Veldig god. Denne kafeen har den fordelen at den er like ved Illums :-).

Gråbrødretorvet med Peder Oxe som den einaste eg hugsar namnet på akkurat no, er full av restaurantar.

Vi sov som grevinner på First Hotel kong Frederik. Veldig sentralt, veldig god frukost, trivelege folk, men eit veldig varmt rom.

Førjulstur i København er ikkje det dummaste ein finn på. Danskane kan jul. Jul i Tivoli opna denne helga.

Dette var kort frå denne turen, men eg planlegg minst ein tur til neste år så då reknar eg med at det kjem fleire andre tips.

Alltid noko nytt når ein skal til USA

2010-11-06T13:21:00.000+01:00

Nye reglar frå 01.11.2010 om du har tenkt deg på tur til USA. Sjekk Aftenposten Reise

I følge avisa må vi opppgje alder, kjønn og fødselsdato (trudde det hadde noko med alder å gjere eg..) når vi bestiller billett, ellers får vi ikkje gå ombord. Sjølvsagt må du i tillegg søkje om ESTA godkjenning. Har du alt det i boks, skulle det meste gå bra :-)

Siste dag og oppsummering

2010-07-27T13:19:00.001+02:00

Vi kom oss jo heim denne gongen òg.

Siste dagen skulle vi handle hadde vi bestemt oss for. Og endeleg fekk eg meg ein Macy's papirpose eg òg.. Hugs å få deg visitors card på Macy's. Er for utlendingar og gjev deg 10%. Og jammen dukka det opp ei 75-300mm linse òg den siste dagen ;) Ipad er beundra kvar dag, men vi reiste heim utan. Kjem sikkert til å angre på det snart.

Vi skulle vere kollektive på veg til JFK. Ned på Penn station. Det var jo dit vi kom med flytoget sist. Men der var det ingen skilt til flytog. Bare mange rotete forklaringar. Til slutt var det ein som nekta for at vi kunne ha kome hit då vi kom til New York nokre dagar før. Han forklarte oss eit lokaltog vi skulle ta til Jamaica og flytog derifrå. Med god hjelp kom vi dit. Derfrå var det godt skilta til flytoget ;). Men eg saknar tydelegare skilting og orientering på Penn. Det viser seg forresten av vi nok har snike på toget den gongen.....

Det er trangt mellom setene på Virgin Atlantic. Tenåringen er over 175cm og sleit med å plassere beina. Kanskje vi rett og slett må oppgradere oss neste gong?
--
Det er godt å kome heim, men vi har strevd ein del med å kome i norsk rytme igjen. Merkeleg kor seint det går. Er framleis vaken til langt på natt og trøytt om morgonen.

Den største overraskinga i år var nok Philadelphia. Kjempeby å feriere i. Mykje historie. Lett å orientere seg i, god mat og trivelege folk.

Kjenner meg litt ferdig med USA akkurat no. Det har vore ein fantastisk fin tur, men nå byrjar eg kjenne lengsla etter deler av Europa.

I've got a new family!

2010-07-16T22:27:00.012+02:00

I dag reiste vi til Greenwich, CT, for å helse på familien. Ganske så spennande sidan vi ikkje kjente denne delen av familien frå før.

Det blei ein kjempetriveleg dag saman med tante på 90 og 2 søskenbarn. Noen andre i familien fekk vi òg helsa på. Dei budde i draumehuset mitt :). Håper vi får møtt dei igjen.

Ellers er det siste kvelden i New York.Vi har oppdaga at vi bur veldig sentralt, men i ei roleg gate. Rett rundt hjørnet er det små spisestader og god stemning. Holiday Inn Madison Square Garden er eit heilt Ok hotell, men lyden i røyra når vi dusjar, bruker vasken osb., er fæl.

I morgon kveld er vi på veg heimover. I morgon blir det vel eit siste forsøk på å handle litt kler. Skal bli godt å kome heim igjen, men vi har hatt ein flott tur!

Statue of Liberty and Ellis Island

2010-07-15T23:28:00.001+02:00

Litt seint kom vi oss i gang med dagen. Ferietempoet om morgonen er sakte, sakte. Frukosten blei på Tick Tock. Vi er i nostalgien (1.høgda på The New Yorker). Endeleg fekk tenåringen ei pannekake som smakte godt. Vi andre skikkeleg omelett. Til og med Colaen var utan klorsmak. kan vi starte dagen betre? Det var frukost på hotellet, men den stengte kl 930 og då var ikkje vi i gang med dagen.

Så bar det avgarde til Finansdistriktet og båten til dei to store attraksjonane, Statue of Liberty og Ellis Island. Men før vi kom så langt, tok vi turen forbi "Ground Zero" eller der World Trade Center var. No byggjer dei for harde livet ei stor blokk og visstnok litt park. Her er eit bilete av korleis det skal bli.

Vi stod i lang kø for å få tak i billettar. Det var ikkje muleg å få billettar til å kome inn i Statue of Liberty, men vi fekk til å gå i land i alle fall. så var det ny kø for tryggleikskontroll og ombordstigning. Det var ei varm og intens oppleving.

Turen ut til den flotte dama gjekk fint. Kjekt å gå rundt og sjå kor stor ho er. Vi fekk vite at ein måtte bestille billettar fleire dagar før om ein ville inn i ho. Vi tok heller båten til Ellis Island. Dette var eit spennande museum. Alt dei måtte gjennom på vegen til det "forjettede" land. Skulle gjerne ha brukt ein dag her. Lærte mellom anna at det bur over 3 millionar norske etterkommarar i USA. Dei største gruppene er Minnesota, Wisconsin og Calefornia.

Det var òg ein del om historia til amerikanarar med japansk bakgrunn under krigen. Å sloss for USA når landet var i krig mot Japan var ei utfordring. Eg las ei bok om koss japanarar, busett i USA, omtrent blei internert i ein periode. Hugsar ikkje ka boka heitte.
Så kom historia der anti- asiatarar, anti-svarte grupper blei aktive. Mellom anna Ku-Klux- Klan.

Vi fekk litt lita tid her for siste turen heim gjekk kl 1830. Vi kjente òg godt at vi hadde vore på beina heile dagen. Det var godt å kvile på båten.

Det var i lengste laget å gå heim, så vi tok undergrunnen. Eg gjorde ein feil då eg skulle kome meg gjennom slusene og blei ståande igjen på utsida. Billetten virka ikkje meir for den hadde jo vore i bruk. Eg ville ikkje kjøpe ny. Ka gjer vi då? Jo, eg snik meg tett inntil eit familiemedlem med billett. Vi kom gjennom, men fekk nokre stygge blikk. Pytt sann. Ungdommen flirte godt. Heldigvis slapp vi å gjere det same på vegen ut.
Det er intenst varmt i tunnelgangane der vi ventar på metroen. Likar betre systemet i London. Det er meir oversiktleg. Ikkje det, vi finn fram og metroen får oss fram.

Oppe på gata er det lyd, mykje follk, enormt med NYC-drosjar (gule) og tuting og støy. Folk går og pratar i mobilen, eller har lydproppar i øyrene. På metroen var det likt. Pluggar i øyrene, liten ipod hengande i beltet/ veska og Iphonen i handa. Verda er full av lyd.

Om kvelden er det lyd, lys, folk og bil. Det er verkeleg byen som aldri søv. Fasinerande. Men eg byrjar å lengte etter stilla.

New York -here we come!

2010-07-14T23:12:00.005+02:00

Vi starta dagen med å pakke i bilen og kjøre til Adventure Aqvarium. Det ligg i New Jersey, men er bare nokre få kilometer frå Philadelphia sentrum. Kjempekjekt museum. Vi gjekk gjennom ein tunnel der hai symde over oss mellom anna. Mykje rart lever i havet.

Det var mange elevar og foreldre med barnevogn. Altså mykje lyd, men det gjekk greit å kome seg fram og få sjå det vi ville. God parkeringsplass òg.

Neste mål var JFK i New York for å levere bilen. På vegen kom det nokre solide regnbyger. Det var omtrent umuleg å sjå særleg når fleire kjører utan lys.Ved målet viste det seg at vi har kjørt 2494 miles (4014km).

Frå JFK tok vi lokaltoget til Penn station. Og då var det bare å spasere til 29.st og Holiday Inn express. Her fekk vi eit ok, men veldig lite rom.

På kvelden vandra vi mot "The NewYorker" - hotellet vi budde på for to år sidan. Vi gjekk på Coppers tavern. Dyraste måltidet vi har spist til no. Men for eit festmåltid. Perfekt fisk som smelta på tunga og desserten vi har drøymt om i desse to åra. Sjokoladefondue. Deilig denne gongen òg :). Sprekkmette gjekk vi ut i NYCs gater igjen. Klokka var over 21, men butikkane var opne og det var fullt i gatene. Koselege små spisestader innimellom. Kjekt å vere her igjen.

I morgon er det Ellis island og sikkert litt Macy's. Vi håper jo på litt kjøpelyst

--
We started with adventure Aquarium in New Jersey. A funny place.
This is the day for leaving the car. 3 days again of our holiday and we will spend them in New York. Ellis Island tomorrow.

På beina heile dagen.

2010-07-13T21:27:00.001+02:00

Vi vakna til ein grå dag, men før vi var ferdig med frukost, kom sola fram og dagen blei like varm som dei andre.

I dag har vi utforska historia. Vi starta med å få fatt i gratisbillettar til Independence Hall. (Du må stå i kø på Visitor Center. Billettane forsvinn før lunsj som regel). Vi var heldige og fekk billett.

Første museum i dag blei African America Museum. Museet gav eit litt anna bilete av afrikanarane i USA, eller rettare sagt i Pennsylvania, enn den eg hadde frå før. Her fekk vi møte dei som kjempa for fridom, utdanning, var aktive i politikken osb. Særleg spennande var utstillinga om The Montgomery Bus Boycott Story. Det var sterkt å høyre intervjua og lese om koss livet for farga var i Montgomery, Alabama. At denne historia er så nær oss i tid, er faktisk litt skremmande.

Så var det ein tur innom LibertyBell. Og vidare til guida tur gjennom huset der grunnlova i 1776 blei skapt (Independent Hall). Dyktig guide. "We, the People.." (kvinnene kom til i 1917... og slavane fekk ikkje vere folket heilt dei heller). Det var ein del diskusjon rundt retten til å ha slavar. Nokre sørstatar meinte at dei var avhengige av slavar. Altså blei ikkje grunnlova så fri som dei ønskte. I Philadelhia var det slik at om du hadde vore slave i 16 månader, hadde du rett til å bli fri. G. Washington, den første presidenten, hadde slavar sjølv. For å unngå lovverket i Philadelphia, sendte han dei til eit anna område i periodar slik at dei aldri fekk 16 månadar etter kvarandre i Philadelphia.

Vi fekk oss òg ein runde gjennom det som var det første statshuset. Vi fekk sett huset til representantane og senatet. Det låg like ved Independence Hall

Etter dette trengte vi litt mat og så rutebussen til Nasjonalmuseet for kunst. Eit stort og flott museum. Vi fekk oppleve fleire verdsdelar i same bygg. Nokre rom var så store og majestetiske at vi blei litt mållause. Tempelinngongar, kyrkjerom osb. Verd å bruke tid på.

Det var kunst frå oldtida. Vi såg ei krukke frå 2000f.Kr og heilt moderne kunst. Og det meste mellom der.

Sidan vi var i seget, hadde vi tenkt å ta for oss akvariet på andre sida av elva òg. Vi tok "Phlash"-bussen til kaien. Diverre såg vi at museet stengte kl 17 og no var ho 1730.. Prøver i morgon.

Phlash var forresten eit smart system. Dette er turistbussar som kostar det same som rutebussen, $2, og stoppar ved typiske turistmål. For $5 kan du hoppe av og på.

På veg heim, gjekk vi innom ein lokal pizzarestaurant og bestilte pizza med oss heim. Vi trengte å slappe av og hadde ikkje lyst til å gå ut igjen for kvelden.

I morgon er det New York. Eg kjem til å sakne denne byen. Den var vel verd fleire dagar. Det er så mykje eg ikkje rakk å sjå.

---

Philadelphia is a city I really like. Today we have used the day in museums. First African American museum, after that Independence Hall and National museum of Art. All of them worth a day. I wished I had more days here, but new York will be nice too .)

Philadelphia - ein by med mykje historie

2010-07-12T22:22:00.010+02:00

I dag har vi fått eit overblikk over byen med guida buss. Her fekk vi vite litt om alt som er det første i USA :). Denne byen var den første hovudstaden: Her er grunnlova skriven osb. I morgon skal vi undersøke ein del av det vi såg, lit nærmare. Mellom anna verka det afrika-amerikanske museet spennande. Independence Hall, Liberty Bell må sjølvsagt undersøkast. Eg blei oppteken av kor lite eg kan om historia så i kveld har eg prøvd å lese litt på wikipedia.

Philadelphia har alt rett rundt hjørne. Vi kan gå til det meste. Det er oversiktleg og fint. Og her er gode restaurantar. Etter fleire dagar med hamburgar og anna halvfabrika som dei varmar opp og sel som god mat, har vi no hatt fått to kveldar med god mat og drikke. I går på Maggiano's i 1201 Filbert St (italiensk mat) og i kveld i Chinatown på Imperial Inn i 10th Street. Her fekk vi 4 rettars middag og solid service av ei som tok morsrolla over oss:). Vi hadde tenkt oss ein liten rett, men "mor " syntes vi trengte det meste. Suppe, vårrullar og for all del, ikkje lik hovudrett. Nei, her skulle det minst 3 fat på bordet og alle skulle forsyne seg av alle fat. Då fekk vi forskjellige smakar og det var mykje betre. Ho fann til og med ka ho syntes vi skulle ha av rettar.Og maten var deilig. Duken såg etterkvart ut som om vi hadde spist direkte på den. Vi avslutta alt med kvar vår "fortune cake" Mi sa: "You are broad minded and socially active". Det var jo kjekt :) Særleg viss eg slår saman orda broad og minded til broadminded.

Eit lite glimt av det USA eg likar: Vi stod i eit vegkryss og diskuterte kor vi var. Då såg vi over på den andre sida og ei dame i uniform stod og vinka til oss. Vi over vegen. Ho smilte og sa at ho jo ikkje kunne rope til oss over gata, men ho kunne sikkert hjelpe oss. Og det kunne ho jo :)

I dag har eg forresten oppdaga at Macy's har mykje eg kunne tenkt meg. Men med ein tenåring på slep, er det ikkje det enklaste å bruke tid på kler. Eg fekk i alle fall kjøpt meg skjørt og dressjakke til litt formelt arbeidsantrekk. Er strålande nøgd med det.

Ei gate i byen her har flagga til alle land i alfabetisk rekkefølge. Stilig. Det er stor Renoir utstilling. Kanskje rekk eg den i morgon. Kunstmuseet var stengt på måndagen. Market Street er den store handlegata.

Veret er i varmaste laget, men det er jo deilig òg når eg veit dei frys og regnar bort heime. Vi har hatt vel 30 grader i dag. I kveld regna det. Litt frydefullt å gå under paraplyen på veg til restauranten. Det er jo så varmt at regnet bare er morsomt.

Endeleg på veg til sivilisasjonen igjen ;)

2010-07-11T23:27:00.003+02:00

I dag var det på tide å reise vidare. Ingen av oss var lei oss for det. Vi sov ikkje særleg godt på natta. Luftfuktigheten var høg og klimaanlegget bråkte fælt.

Etter ein liten tur på stranda, sette vi oss i bilen for å kjøre mot Philadelphia. Vi bestemte oss for å kjøre kystvegen. Då fekk vi oppleve ein flott veg (bru og tunnelar over Chesapeake Bay). Brua slutta ute på havet og havna i ein tunnel eit par gonger.

Prøvde å ta nokre bilete undervegs, men lyset var så sterkt og bileta er tatt gjennom eit bilvindauga medan vi er i fart. Har difor tatt eit par frå heimesida til tunnelen. Heile tunnel og bru vegen er 23 miles (37km). Det kosta ein del å kjøre her (bompengar stadig vekk). Sjølve bru-tunnel kosta $12.

Vi kom over til eit flatt landskap med flotte (tomme) sandstrender.

Turen vidare var ganske kjedeleg. Beine vegen blir ein trøytt av. Tok nokre bilete frå bilen av typisk amerikansk landskap langs vegen. Det er rart å sjå dei store kjøpesentra i ingenmannsland. Men fulle av bilar er parkeringsplassane, sjølv om det er sundag. Reklameskilta er skikkeleg forsøplande på landskapet. Det er ein del triste "mobile-house" langs vegen. Innimellom er det òg idylliske landsbyar.

Ute er det veldig varmt.

Vi er tøffe som alltid. No var det å kjøre inn i Philadelphia. Tunga beint i munnen og klar til å skifte fil straks vi må. Vi fann hotellet denne gongen òg. For å vere på den sikre sida, hadde vi bestilt på Hampton Inn. Det er den hotellkjeda vi trives best på. Fantastisk å kome inn til eit lyst rom, med kvitt sengty og kjensla av at det er reint. Hotellet ligg sentralt. Bare ein liten spasertur til det meste.

Vi vandra av garde for å finne mat og hamna på ein italiensk restaurant. Så deilig å kome til sivilisasjonen igjen. Duk på bordet, mat laga frå grunnen av og god stemning :). Tenåringen klaga litt på smaken på Sprite. Som all brus her i landet, er smaken av klor den sterkaste. Dei blandar bruspulver med springvatnet. Har enno til gode å få god pepsi/cola her i brusen sitt heimland. Alltid er smaken av klor sterkast. Den verste til no, er frå Virginia Beach. Den orka eg ikkje. Den beste var frå Denny's i dag (spisestad langs vegen). Tryggast å drikke vin....

Vi spurte servitøren om ka vi burde sjå. Resultat: Vi får det travelt i morgon og er glad vi kom til denne byen :)

We are happy that we are finish with the Hotel and Virginia Beach. The hotel are the worst we have stayed at. So don't use Days Inn, 1000 Atlantiv Ave.

The road over Chesapeake Bay was a beautiful road and worth the journey.

Towns along the way, is very similar. I do not understand that they will have all these e litter signs everywhere.

It was good to come to Philadelphia and Hampton Inn. Tomorrow we will se a city that is unknow for most people at home. (They know about the City, but no one have been there..)

Regn og shopping

2010-07-10T23:50:00.005+02:00

I dag hadde vi bestemt oss for å dra til nærmaste handlesenter for vi måtte vel finne eit lite handle-gen langt der inne i oss. Medan vi var inne på Macy's begynte det å tordne og plaskregne. Greit å vere innandørs då for regn i USA er filmregn. Temperaturen og luftfuktigheten er høg og himmelen er open.

På slike kjøpesenter er det alltid "food court". Det er stappfullt av diverse matkjeder med pizza, pasta, hot dog osb. I midten er det bord og stolar og mykje lyd. Eg har ikkje lyst på noko, men må ha litt mat. Blir sitjande og sjå på alle som handlar og går smilande og set seg. Dei gler seg verkeleg til desse måltida. Og etterpå vraltar dei vidare :).

Vi fekk kjøpt nokre t-skjorter og såg ein nydeleg dressjakke, men den var ikkje i rett storleik.

Om ettermiddagen slappa vi av med TV, bok og PC. I kveld har vi vandra litt rundt i hovudgata. Her går folk rundt, et, får seg litt tatoveringar, går inn i spøkelseshus, et litt til, handlar litt... Men ingen ravar fulle ikring, stemningen er fin blant alle dei som går rundt her. Det er syklande politi i gata. Og det raraste av alt: Det er ingen mygg her....?!

__

Så litt om hotellet. "Days Inn" i Virginia Beach er ikkje noko eg vil skryte av vidare. Kvar morgon ringjer reinhaldar og spør om vi treng rommet reingjort. Svarar vi ja, får vi spørsmål om ka som skal reingjerast. Svarar vi nei, må vi skrive under på at det er ok. I dag sa vi ja og at vi trengte toalett vaska, søppel tømt mm. Då vi kom tilbake hadde eg fått nytt laken (hadde sølt kaffi på dette), sengene såg fine ut, men ingenting anna var skifta. Søppelet var tømt og vi hadde fått nye handklede, men toalettet var ikkje vaska.

Frukosten er svært enkel og ikkje særleg god. Jo forresten, kaffien er godt drikkande.

I morgon er vi på vegen igjen.

---
A little shopping, relaxing, reading - three word for this rainfull day. We are not impressed of the hotel, Days Inn. The cleaning is bad and breakfast is very simple. Tomorrow Philadelphia. We are ready for a city again :) We wonder were the mosquitos are? :)

Virginia Beach

2010-07-09T22:25:00.001+02:00

Uveret dei hadde meldt ser vi lite til. Her er det VARMT! Vi har bada i høge bølger, vandra langs stranda. sløva på rommet og spist godt. Eit slaraffenliv. Ikkje så dumt det heller. Luftfuktigheten er høg for vi er klamme når vi går ut om kvelden. http://www.yr.no/ melder om regn i morgon, men vi trur det ikkje før vi ser det. Vi blir her til 11.07. Då trur vi nasen peikar mot Philadelphia. Den 14.juli skal vi lever bilen i New York. 16. juli besøker vi slekta og 17. byrjar heimreisa.

---
Today was a day for relaxing. We have been in the waves, walking around and doing nothing. We needed that. We will be here till 11. July. After that maybe Philadelphia. We have to read a little to see if that's a place for us.

Biltur til amerikansk feriedraum (?)

2010-07-08T23:20:00.002+02:00

I dag var Virginia Beach målet. På vegen mot stranda kjørte vi og kjørte vi. I dag var trafikkbilete ganske uroleg. I tillegg til å velje mellom mange ulike vegar var det meir rykk og napp i kjøringa rundt oss enn før. Når vi køyrer på 6 feltsvegar, skiftar filer og styrer på, syns eg faktisk vi er ganske tøffe. Vi er ganske avhengige av GPS-dama, men tar til tider styringa sjøl og bruker kartboka.

Vi hadde kjørt godt forbi Washington då vi tenkte at vi burde sjå Pentagon. Vi snudde og mor Pentagon. Sjølsagt måtte vi svinge innom Washington DC på vegen, vi hadde jo ikkje kjørt i den byen før... Vi såg litt av Jeffersons sin plass. Sånn som vi sveitta for den for to år sidan. Vi kjørte forbi Pentagon. Stor, stygg bygning. Tenåringen syntes vi ikkje trengte stoppe for no hadde vi sett bygningen. Eg var ganske så einig. Vidare mot Virginia Beach ved Atlanterhavet og Chesapeake bay. Bare namnet Chesapeake får meg til å tenkje på den firbeinte der heime. Håper han har det fint utan meg. Ekko er 50% Chesapeake Bay retriever, altså er forfedrane herifrå. På vegen til Virginia måtte vi over ei bru og gjennom ein undersjøisk tunnel. Det betyr lang kø...

Vel framme ved Atlanterhavet og Virginia Beach fekk vi eit lite sjokk. Vi trudde nok at vi skulle til litt idyll (sett med europeiske augo...). Her var det hotell på hotell, musikk, lyd, støy og enormt med folk vandrande rundt. Hovudgata var full av uinteressante souvenirbutikkar, tatoo-for heile livet eller med Henna for 45 dagar. Og - sjølvsagt - vi er i USA: Christmas shop :). Vi hadde nok litt lågt blodsukker, for det meste blei voldsomt på oss. Mange menneske vandrandre i kring. Og det merkelege: dei såg ut som om dette var draumen. Over oss brølte jagarflya. Og alle syns dei var i Paradis? Tenåringen konkluderte med at han var europear for dette var bare mas og støy.

Vi hamna på ein populær restaurant med eit støynivå som gjorde at vi tre sleit med å føre ein samtale, men maten og vinen var veldig god.

Hotellet vårt er vel blant dei dårlegaste vi har hatt på turen. Days Inn. Vi hadde fått eit handikaprom. Første høgda med parkeringsplassen rett utanfor vindauga. Rommet er ok, men litt voldsomt. Kunstige plantter oa. Og den der rare amerikanske idèen med vask i fellesrommet i staden for på badet. Veldig kjekt for oss som treng å stelle oss litt.

Vi har bestilt rommet for 3 netter, men er usikre på om vi blir så lenge. Dette er amerikanske kvardagsmenneske sin feriedraum, ikkje vår. Kanskje vi kjører vidare i overmorgon, men vi får sjå koss dagane blir. Vi er trass alt på ein av dei mest populære reisemål i USA så kanskje vi oppdagar kvifor i morgon??

I kveld var forresten stranda full av folk som ville frelse oss. Litt putekrig, Pc og TV og vi er klar for senga.

Virginia Beach neste.

2010-07-08T09:29:00.001+02:00

Next stop: Beach - sun (a little rain..?) - and swimming.

Skog, fjell, skog, bilar, skog..+ litt om kommentar

2010-07-07T21:03:00.002+02:00

I dag har vi kjørt over fjellpass. Mykje skog og mykje veg. Ganske slitsomt å kjøre i 110-120 rett beint lenge. Men vi har fått beundra mange fine trailarar. Nokre av dei er rett og slett lekre. Trur eg er litt skada frå barndomen :). Vi tok for oss statar i dag: Starta i Ohio, så litt Pennsylvania før West Virginia og no Maryland.

Akkurat no er vi på Hampton Inn i nærleiken av Hagerstown. Det ligg ca 1 time utanfor Washington DC. Vi diskuterar om vi skal til Washington først eller dra ut til kysten (Chesapeake bay). Det er varmt i Washington. Vel 100F ( opp mot 40C).
----

Eg får tilbakemeldingar om at det er fleire inne og les om reisa vår. Det er veldig kjekt :). Men det er lov å skrive ei helsing eller kommentere om de vil. Det er enklare enn du trur :)
1. Trykk på Kommentar nederst på artikkelen
2. Skriv litt og skriv kven det er frå.
3. Skrive det rare ordet i rubrikken
4. Flytt den grønne prikken til anonym (eller til navn/adresse: her treng du bare skrive namnet i ruta)
5. Trykk "Publiser kommentaren din"

Og vips så har du gjort det :)
---
Today we been in the car most of the day. It was a day with mountain, forest, cars.. I must admit that I'm weak for beautiful trucks. We saw many of them today. Now we are in Hagerstown.

We are one hour from Washington DC and have to decide what we want to do. To Washington DC and stay there some days or direct to Chesapeake Bay. It's hot in Washington.

På jakt etter Amish..

2010-07-07T10:45:00.005+02:00

Nå har vi vore på vegen igjen. Syns vi er ganske så tøffe der vi kjører inn og ut av millionbyar :). Nå ville vi kjøre mot Cleveland via Amish-områda. Elkhart er ein av byane der det bur ein del. Vi såg ingen der. Men kjente i alle fall at det er varmt om dagane. Etter Elkhart møtte vi fleire langs vegen med hest og kjerre og på sykkel. Vi såg eit par gardar òg. Diverre var vi i fart og fekk ikkje tatt bilete. lasta eit par ned frå internett i staden. Her er litt om historia til denne sære gruppa: Amish folket.

Vi kryssa grensa og er no i Ohio. Overnatta i Sandusky. Dette er tydeleg ein populær ferieplass for det var mange hotell og ikkje enkelt å få hotellrom. Men vi fekk i såkalt suite... Ja, ja. Det kan jo diskuterast. men vi sov i alle fall godt. La Quinta Inn & Suite. Her var det utebasseng, men vi brukte det ikkje.

På TV snakkes det mykje om varmen. dei ventar opp mot 105F (vel 40 grader) i Washington DC. Ellers er det vanskeleg å få sett nyhende. TV er omtrent 5 minutt med nyhende, 5 minutt reklame, så litt nyhende osb. Blir tullete av det.

I dag vidare austover.

---
On the Road again. From Chicago to Sandusky. We looked after Amishpeople on our way. Not so easy to see people out on this hot day. But we were lucky. All the cartraffic had to swing over to the other line because of horse-traffic :). To day we will drive nearer Washington DC. But not to the town. They talks about 105F! Thank God for Air Conditions :).

Moderne oppseding?

2010-07-05T22:59:00.001+02:00

Dagen begynte på ein spisestad som reklamerte for øl kvar dag og enda med at vi blei kasta ut av baren...

Seint oppe som vanleg og ut for å finne frukost. Vi fann "Dick's last resort". Håndtaka var gamle tappekranar, i baren hang det BH-ar og truser. Servitøren var brulten og stor i kjeften. Jo dette var staden for oss :). Menykartet reine underhaldningen. "Not your Mum's cheesecake", "drink yer dinna" osb. Maten vi fekk var veldig god og porsjonane, som alltid, i største laget.

Då vi skulle gå, slengte servitøren etter oss: "Thanks for going" eller noko slikt. Skikkeleg stil altså.

Deretter vandra vi vidare mot Michigan street. Målet var å finne fotoapparat og vi hadde fått beskjed om at dette var handlegata. Kvinner som gjekk gjennom denne gata utan å handle burde snakke alvorleg med psykologen sin.

Vi vandra av garde. Det er skikkeleg varmt ute så sentra var gode å gå inn i. Men vi manglar eit gen. Alle tre kunne trengt nye kler og sko. Men ingen hadde lyst til å kjøpe. Ingenting lyste mot oss. Langt om lenge kom vi til Best buy butikk. Her var dei utseld for akkurat det kameraet vi var på jakt etter. Men vi fekk beundra ein Ipad. (No begynner eg å bli snopesjuk...) og den lekre TV-en til ca 50.000. Ut av butikken kom vi og ingenting var hamna i veskene våre.

Då bar det heimover. Vi trengte klimaanlegg og ein kvil.

På kvelden gjekk vi ned mot stranda og Milleniumsparken. Her ville vi beundre "The Big Bean" Kjempeflott kunst. Fasinerande å gå inni. Det rare biletet er av taket når eg står rett under.

Vi vandra vidare for vi hadde høyrt rykte om at Route 66 starta frå Chicago ein eller annan plass i nærleiken. Og der dukka skiltet opp. I krysset mellom Michigan st og Adams st. Vi måtte jo gå langs den vegen eit stykke :)

I dag har vi diskutert litt ka titlar vi får undervegs i dagen: "babies", Sweetie og Guys. Litt rart når dei snakkar til ei godt vaksen dame...

I kveld hadde eg store planar om endeleg å nyte utsynet over denne vakre byen frå Skybaren på hotellet. Tenåringen og eg inn, sette oss ned og begynte å beundre det vi såg. Etter ei stund kom endeleg servitøren. I staden for å få meg eit glas vin, blei vi kasta ut! Tenåringen var ikkje 21 år og ingen yngre enn det hadde adgang til baren etter eit visst klokkeslett. Men eg kunne setje meg i sofagruppa ved resepsjonen. Der kunne eg få vin og han brus. Moralen er ulik i dei ulike land.... Våpen er ein menneskerett, men brus og vin er meir diskutabelt.

Vi luska ut ganske så skuffa.

Ja, ja. No har altså tenåringen alt erfart koss det er å bli kasta ut av ein bar...

Hot Chicago and the 4th of July.

2010-07-05T10:05:00.000+02:00

Nasjonaldagen. 4th of July. Kven har ikkje høyrt om den? I våre augo bør jo det vere ein fest frå morgon til kveld. Men lite såg vi til at det var ein spesiell dag då vi vandra ut i heten for å finne Sears Tower. Vi trengte litt tid for å kome i gang i dag. Trudde vi var sommarkledd, men oppdaga fort at det var norsk sommarkledd vi var. Inn igjen for å finne tynnare kler. I løpet av dagen kom det opp i 35C i skuggen. Heldigvis er Chicago kjent for vinden sin.

Sears Tower heiter forresten ikkje det lenger. Det heiter Willis Tower. Men alle snakkar om Sears tower. Her var det som alle slike stader, kø, men det gjekk ganske greit. Vi fekk sjå ein film om korleis byen og spesielt dette bygget blei til. Så bar det til topps i stappfulle heisar. 103 høgder opp på 60 sekund! Kjente det i øyrene. På toppen var det bare å begynne å fotografere og beundre utsikta. Fantastisk. Eg greier ikkje heilt å forstå at eg er så høgt oppe som eg er. Overgjekk meg sjølv med å gå ut i glasboksane dei har hengt på utsida. Bare glas mellom meg og verda... (himmelen, jorda..) Hjelp! Eg turde!

På veg ned tok vi den køa som var kortast. Dvs der vi måtte gå ned ei høgd, så inn i ein stor vareheis (den høgaste heisen eg har opplevd), deretter i ny heis for så til slutt å hamne på bakkeplanet.

Rett til turistbussen. Her sveitta vi oss rundt Chicago. Hjelpte ikkje særleg å sitje på toppen utan tak heller. Menvi fekk sett byen og det var målet. Visste de at to av parkane i byen har feil statue? Dei sette opp feil person i feil park (trur det var Lincoln og Clark som har byta plass og står i den andre sin park). Det er flotte parkar her i byen. Og spennande høghus. Eit av høghusa hadde dei slept til ein kvinneleg arkitekt. Det var noko anna det! Spennande hus. Meir av slikt!

Klokka 21 skulle det vere fyrverkeri på Navy Pier mellom anna. Vi avgarde i drosje. No var trafikken kraftig. Og menneskemengda auka og alle gjekk i same retning. Til slutt gav drosjen opp. Vi ut og gjekk med straumen. Då vi nærma oss, stod politiet og stengte gatene. Navy Pier var stengt. Det blei fullt kl 19. Men gjekk vi nokre kvartal bort ville vi få utsyn der. Vi avgarde. Og fyrverkeriet var flott. Og for ei menneskemengde! Skyene var mørke og faren for regn var overhengande. Men vi slapp det.

På turen undra vi oss over koss dei feirar nasjonaldagen. Er det familie og grilling på dagen? Og så går alle til eit punkt om kvelden for å sjå fyrverkeri. Ingen pynting,ingen flagg osb. Må sjekke det ut. Vi gjekk tilbake til restauranten på hotellet for å nyte siste rest av kvelden med deilig laksemiddag og eit glas vin.

Vi står seint opp. Det er godt med sakte morgonar. Litt epost, litt surfing på nettet og så ut.

Toronto-Chicago

2010-07-04T09:26:00.002+02:00

Det var med spesielle kjensler eg sjekka ut av Metropolitan Hotel medan jazzmusikarane sjekka inn. det skulle vere Jazzfestival i Toronto denne helga. ja, ja. Ikkje alle har flaks på alt.

Vår dag skulle bestå av ein lang kjøretur. Toronto- Chicago. ca 8 timar utan pause, altså meir med pausar og grensekryssing. Gjekk greit ut av byen. Det er mykje skog og lite anna langs dei store motorvegane.

Vi kryssa grensa ved Sarnia. Her var vi uheldige og hamna i ei kø som tok tid. Lurte først ei stund på om det var akkurat denne tollposten som skulle sjekkast ekstra nøye for baggasjerommet blei opna på fleire bilar. Omsider blei det vår tur. Det vi møtte var ein taletreng mann som snakka fort. Vindauga i bilen er mørke så vi måtte opne bakvindauga slik at han kunne sjå tenåringen. Og den unge fekk spørsmåla: Er du med frivillig? Kven er sjåføren? Kven sit ved sida av? Blyg som han er snakka han litt lågt og måtte gjenta svaret. her skulle det sjekkast om han var kidnappa, tvungen på ferie eller... Ka skulle forresten vi i Chicago? Kjente vi nokon der? Kvifor ikkje cruise rundt i Canada i staden? Og vi burde heller dra til Traverse City. Der var det flott der! Fram med kartboka for å vise oss. Chicago var som alle andre byar, stor og masete. Og midt i alt dette blei vi spurt litt om passet, bilen og alt blei sjekka. Heldigvis hadde vi rett stempel i passet slik at vi fekk fortsetje. Og NB! rett før grensa er det ei bru over Lake Hurion. Her er det bompengar C$3.00.

Nå var vi i USA og det kjente vi på vegstandarden. Det er som å kjøre tog. Dunkedidunk. Vegane er laga slik at dei legg betongplater først og når asfalten er slitt ned lagar sprekken mellom dei lyd. Slitsomt. Det var ein del vegarbeid på gang. Kanskje ein del av jobbmidlane til Obama? Eg blei litt forvirra ei lita stund for eg hadde nettopp kjørt i Canada med km/t på skilta og no var det mph (miles pr hour). Heldigvis viser bilen begge. Eg kom meg fort opp i 120 km/t :). Det dukka innimellom opp bompengestasjonar så ha myntane klar.

Rett før Chicago går ei tidssone. Mobilane tok det elegant. No er vi ein time lenger vekk frå Noreg. 7 timar i differanse. Å kjøre inn i Chicago var fasinerande. Heilt annleis enn dei andre byane. Tenåringen blei yr. Her var det fabrikkar, kraftliner og mykje stygt. Og langt der framme såg vi Sears tower. Nå var vi endeleg i ein spennande by igjen.

Hotellet vårt låg rett ved elva og var i 15-23 høgda i ei stor blokk.Vi fekk rom i 21. Deilig å kome fram.
----
Det var i går. No har vi vakna og skal feire nasjonaldagen! Tenåringen les om byen frå internett. På tide å finne frukost og kome oss ut. Det skal visst bli regn i ettermiddag, men førebels er det varmt og godt.

På veg mot hotellet

Stilig bil og NB! Den lekre kofferten der bak :)

Toronto

2010-07-02T22:00:00.000+02:00

Luksushotellet vårt hadde lekker frukost så vi storkoste oss før vi skulle ut og gjere byen.
Etter frukost greidde vi å få dei tilsette i arbeid. Toalettet gjekk tett og rann over. Heldigvis var det kun reint vatn som kom. Men her kom dei fort og alt blei ordna og toalettet vaska på nytt. Dette opplevde vi for 2 år sidan òg. Byrjar å lure....

Endeleg klar for å handle. Og det er ei spesiell oppleving når ingen har lyst på noko eigentleg. Men det kunne jo hende det var eit tilbod. Eaton Center låg like ved oss så det var enkelt å finne. Vi vandra rundt og blei trøytte (kjøpesenter verkar slik på meg). Ut av senteret kom vi med nye koffertar så no har vi meir stil :). Men kan vi la den gamle stå igjen på hotellet? Den kosta ca 150 kr for ein del år sidan og har gjort tenesta. No er det annan prisklasse med namn som er verdskjent. Skal det vere stil, så skal det! Med fire hjul så no må eg vel òg få meg høgare helar for å halde stilen. Leppestift som matchar den lekre rødfargen, står sjølvsagt øvst på handlelista! Sko i same farge òg ;)

Så bar det til CN tower. Her var det lang kø, men det har vi trening i. På ein eller annan måte hamna vi i ei rask kø på veg opp til toppen. Kontrolløren ville sende oss tilbake til den lange køa, men vi forklarte at dette hadde vi fått beskjed om at vi skulle av vakta. Ok då. Vi gjennom og hamna saman med nokre homsepar og ein skokk med søkkrike indarar. I alle fall oppførte dei seg slik. Prøver nokre å snike seg forbi meg i køa vaknar det eit eller anna, ikkje fint, i meg. Gjett om eg passa på at dei aldri kom forbi oss....!?

Fantastisk utsyn på toppen og kriblingar til tusen då eg våga meg ut på glasgolvet. Skikkelege kriblingar. Alt under oss verka lite. Flya landa langt under oss. Og høge blokker, små. Verd turen

På kvelden blei det middag på hotellet. Nydeleg fisk og god lokal vin. Dette er eit vinområde viss eg ikkje har skrive det før.

I morgon blir det lang kjøretur og målet er Chicago. Her skal vi feire 4.juli.

It's Canada day!

2010-07-02T08:03:00.001+02:00

Den kanadiske nasjonaldagen er feira på beste måte. Vi har hatt ein strålande fin dag i sola.

Etter god kanadisk frukost (pannekaker med lønnesirup, omelett, bacon og egg) var vi veldig klar for Niagara on the Lake. Vi kjørte langs Niagara River: Nydeleg tur! På vegen var vi innom Butterfly Observatory. Kjempeflott! Her vandra vi blant sommarfuglar som flagra rundt i dette tropiske rommet. Eg prøvde å fotografere, men det var ikkje bare enkelt. Fleire var finast med vingene ut, men sat dei i ro lukka dei fargen inne. Utanfor observatoriet var det ein nydeleg botanisk hage. Folk sat i store grupper i parken og feira dagen. Resten av turen til Niagara on the Lake var som å kjøre i ein idyllisk park. Vakre hus og hagar overalt.

Inni denne idylliske byen sleit vi ned å finne parkeringsplass for det var tydeleg mange som skulle sjå opptoget og feire dagen i byparkane. Hagane var så flotte at tenåringen konkluderte med at alle hadde eigen gartnar. Butikkane var små og idylliske. Det var til og med ein eigen julebutikk. Her koste eg meg, men eg må innrømme at noko blir svært voldsomt.

Etter å ha kosa oss i denne vakre byen, kjørte vi hovudvegen til Toronto. Det var 4-5 felt og gjekk i eit høgt tempo.Vi hadde lagt inn Toronto Downtown på GPS-en. Då vi kom fram, la eg inn Holiday- Inn. Vi fann gata og der vi trudde hotellet var, men vi fann ikkje hotellet. Tenåringen og eg på jakt. Mislukka. I staden fann vi Hayatt hotell. Vi inn. Forstod jo fort at dette var ein prisklasse langt over vår, men pytt det kunne jo hende at dei hadde eit rom på tilbod. Før vi fekk spurt om pris, viste det seg at det ikkje var rom med 2 doble senger, men kun med kingsize. Vi blei geleida over til nærmaste hotell (Soho og Hilton Garden Inn). Dei forstod nok at vi var holdne :). Inn på Soho Metropolitan med oss. No skjems ungdommen for det lukta pengar lang veg i denne resepsjonen. Jo her hadde dei rom, men kun Kingsize her òg. Pris 450 kanadiske dollar før skatt (dei opplyser aldri den eigentlege prisen i dette landet). Vi hadde bestemt oss for å strekke oss til 200.... Herren i dress forstod nok på uttrykket at dette ikkje var heilt det vi hadde tenkt. Han sjekka søsterhotellet for oss. her trudde han det var noko meir i vår prisklasse. Vi tilbake til sjåføren som hadde ein travel jobb med å snakka parkeringsvakta bort frå avgiftene. Resultatet blei ein overivrig hjelpar som ville geleide oss ut av sentrum og til billigare hotell. Her var det altfor dyrt for oss normale i følge henne.

Endeleg kom vi frå henne og fekk kjørt til Metropolitan Hotel. Her var det òg fint, men dei kunne tilby eit fint rom i 18.høgda til under 200. Vi slo til og fekk parkert i hotellkjellaren. Eit deilig rom med spennande utsyn inn til andre sine liv ;). Vi er framleis trøytte på kvelden og sloknar lokal tid i 23 tida (ca 5 i Noreg). Denne kvelden fekk vi underhaldning med brannbilar til naboblokka. Ikkje såg vi brann og ikkje såg vi andre nifse ting heller. Men spennande.

Vi vaknar tidleg og sit no og lurer på om vi skal ta to dagar her i byen. Rommet er jo bra, men ka skal vi sjå på? Kanskje handlegenet burde vekkast? Vel vi dette, blir det lang biltur imorgon. Vil feire 4.juli i Chicago.

On the Road again

2010-07-01T11:00:00.055+02:00

30.juni blei den store kjøredagen. Målet var Niagara Falls.Vi var jo tidleg oppe og håpa vi skulle unngå det verste rusjet gjennom New York. Ny, ukjent bil og New York. Tøff start, men sjåføren greidde jobben strålande. Vi kom oss gjennom byen på 1 time. Vi kjørte vidare gjennom deler av staten Pennsylvania og staten New York. Landskapet var veldig austnorsk. Mykje skog og åsar. Temperaturen var meir ein vestnorsk sommar :).

Vi stoppa i Horseheads for å sjå om vi fann eit kjøpesenter. Er litt på koffertjakt for håndbaggasjekoffertane våre er litt små i år (har vi begynt å bli forfengelege?). Vi bestemte oss før vi reiste at fann vi god koffert skulle det handlast for 2 av koffertane begynner å bli ganske slitne. Vi var svoltne og åt middag på ein italiensk restaurant. Men kor mykje italiensk den var, kan nok diskuterast. Det er fasinerande og samstundes litt trist å sjå på amerikansk matskikk. Vi får ein stor tallerken med mat og folk bestiller gjerne eit par rettar. Ikkje greier dei å få i seg alt, men då er det doggybag som gjeld. Vi blei spurt to gonger om vi ville ha det. Visstnok rare folk som ikkje sausar saman restene og dreg det med oss. Skjønar jo litt kvifor dei vaggar slik ;)

Vi kryssa grensa til Canada. Det var enkelt og greit. Kun vise pass og svare kor vi hadde leigd bilen. Hotellet Fallsview Inn. Litt slitt, men OK. Blide folk i resepsjonen og veldig greit i forhold til Niagar falls. Parkeringa på hotellet kosta 10 Candiske dollar. Det var ikkje internett på romemt. Noko eg faktisk saknar, men heldigvis er det i lobbyen :).

Fantastisk flott foss og spennande med fargespelet dei laga om kvelden. Eg sleit litt med å få til å ta bilete i mørkret med såpass avstand. Hugsar jo ingenting av det eg lærte på fotokurset.

Tenåringen og eg tok turen opp til Skylon tower etter at det var blitt mørkt. Flott utsyn over byen og fossen. Fasinerande med denne grensa mellom to land. Det siste bilete er teke frå tårnet og er av den delen av fossen som er amerikansk. Byen er litt slitt. Og som i Amerika er det altfor stort preg av store reklameskilt overalt.

Vi er tidleg trøytte om kvelden og vaknar tidleg så rytmen er ikkje heilt amerikansk enno.

I dag er det Canada Day. Altså nasjonaldagen. Utan at vi har sett så mykje til feiring enno. Men det er jo føremiddagen enno. Planen er å reise til Niagara falls on the Lake, besøke ein sommarfuglpark og kome oss sakte til Toronto. Sol og fint ver!

Nå er vi i gang

2010-06-30T12:25:00.001+02:00

Ei kort natt blei det på meg for eg måtte jo, tradisjonen tru, pakke. Vanskeleg å få det til FØR eg bare må :). Eg måtte endre på planane mine om litt spesialmat for eg oppdaga dei strenge krava til innførsle av mat til USA.

På Sola gjekk det meste greit, men oppdaga at det kosta 50kr i gebyr å veksle til dollar i automaten. Rått! Vi måtte gjennom dobbel passkontroll før vi endeleg var ombord i flyet.Personalet på SAS-flyet til Heathrow var uvanleg venlege og blide til SAS å vere. Stappfullt fly og mange ungar. Lite utval i mat ombord pluss at all drikke kostar pengar.

På Heathrow er det ny kontroll. Her var det bare å drikke opp vatnet vi hadde med oss frå Sola før kontrollen. Eg peip og måtte kontrollerast litt ekstra.
heatrow er fasinerande. Så mange menneske på reise, så mykje lyd! Å stoppe opp og kjenne på stemninga, liker eg. Alle typar menneske, i alle aldre på reise til eller frå noko. Fantasere litt om kven dei er og ka dei skal. Gjer ingenting om det tar litt tid på denne flyplassen.

Vi måtte sitje lenge på flyet før Virgin Atlantic var klar til avreise med sine 371 passasjerar. Så var det 7 timar i lufta. Eg er glad eg er liten for er du 170cm + må det vere trangt for beina. Er rart dei kan ha det så trangt på lange reiser.

Filmutvalet, mat, god bok og litt speling med ungdommen gjorde at tida gjekk ganske greit. Middagen var ok, men eg har begynt å lure på om eg skal be om vegetar når eg bestiller reise seinare. Såg betre ut det. Mykje turbulens på slutten av flyturen.

Endeleg framme på JFK og vi var klar for USA. Trudde vi. Her møtte det oss DEN LANGE immigrasjonskøa. Det var varmt og det var natt i våre hovud . To timar etterpå (kl 19 lokal tid) hadde vi fått avfotografert alle fingrane og pupillen, blitt ønska velkommen inn i USA av blide securityfolk. NÅ var vi endeleg i klar! Rett til toget som kjørte til AVIS bilutleige. Her venta ein lekker blå Dodge og ei kjekk GPS dame på oss. Vi lærte sist at GPS-en var gull verd og fekk erfare det straks vi kjørt ut av leigeområdet. Her var det bare å henge på så bar det rett til Hampton Inn JFK. Vi var ganske trøytte, men òg gira. Eg gjekk på jakt etter vatn og hamna borti gospelgudsteneste på veg mot nabohotellet sin giftshop (hotella hang saman med ein gang). Fasinerande med den suggererande stemmen, musikken og formen.

Klokka 22 lokal tid hadde vi klatra opp(dei var høge) i sengene og slokna. Med det resultatet at vi var lys vakne kl 4 på morgonen. No er klokka 6 og det er på tide med frukost og så er det inn i trafikken og Niagara Falls neste.

På veg mot hotellet. Tatt frå bilen

USA lokkar der framme

2010-06-25T19:25:00.000+02:00

No har tankane begynt å koble seg på USA reisa vår. Vi har ordna overnatting i New York og i Niagara falls. Bilen er bestilt og eg kjenner det begynner å krible. Men før det må eg vel gjere det som er kjedeleg.. pakke (sukk). Og sjekke ka vi angra på at vi ikkje hadde med oss sist.

Vi satsar på at det er internett dei fleste stader vi er, så bloggen skal bli oppdatert så sant eg har sjansen. Det er kjekt med meldingar frå dykk undervegs òg.

Norge - ditt nærmaste ferieland

2009-07-20T11:46:00.020+02:00

I år blei det ein liten rundtur i Sør-Noreg som blei ferieturen. No skulle hotellferie med hund testast ut.

Etter eit par dagar med avslapning i Bergen, starta vi. Det einaste som var fastsett var at vi skulle overnatte på Skei hotell i Jølster. Var spent då vi ringte. Men at vi hadde hund var visst heilt normalt. Bare kom.

Turen nordover og innover i landet var svingete. Vi kjørt mot Voss, ein tur innom Gudvangen så gjennom verdas lengste vegtunnel. Lærdalstunnelen er 24500 m. Den var fasinerande å kjøre. Innimellom dukka det opp opne rom med spesielt lys.Blei litt sakralt over det. Stilig!

Vi fulgte riksveg 5 vidare mot Sogndal, forbi Bremuseet og rett til Skei. Vi kom til Skei hotell og til mi store overrasking skulle vi opp ei trapp og gjennom gangar før vi kom til rommet. Såg for meg styret med kveldstur og morgontur. Men så viste det seg at rommet låg på bakkenivå, det var to utgangar like ved. Kjempefint! Vi bestemte oss for to netter her fordi vi ikkje hadde fått med oss bokbyen i Fjærland eller bremuseet.

Norsk bremuseum var eit spennande bygg. Ikkje så stort museum, men gav eit bilete av krafta som er i is. Klimarommet blei opna for dei som spurde. Det var veldig kjekt å få rundturen med film, lyd osv aleine (bare oss).

Hunden og eg spaserte til Fjærland. Det tok 20-30 minutt på smal vestlandsveg. Fasinerande med ein bokby her. Og ekte bokby var det. Gamle og nye bøker av alle typar til sals i kjellaren, sjøboden, løa osv.. Ein genial idè!

Midt i Fjærland ligg gamle ærverdige Mundal hotell. Eit sus frå gamal stordomstid.

Etter bøker og museum, reiste vi inn til Supphellebreen. Det vi ser her er at Supphellebreen er todelt. Den nederste delen ligg 60moh og blir halden i live av ras ol. frå den øvste som ligg rundt 1000moh. Det går an å gå opp på Flatbreen og sjå over bygdene. Då stopper du litt før du kjører heilt inn til breen og følgjer ein sti opp mot fjellet.

Vatnet var iskaldt og det kom ein kald gufs frå breen jo nærmare vi kom. Hunden syntes det var topp å få springe på snø og is igjen. Ein lett tur for ungar.

Skei kunne forresten tilby billig bensin og JULEBUTIKK! Mykje fint. Etter opphaldet i Jølster bar det mot Åndalsnes. Først var det turistmålet Geiranger. På veg dit kjørt vi gjennom vakkert landskap. Første stopp var Innvik. Her har Skogstad fabrikken sin og vi måtte sjølvsagt sikre oss litt klede for friskt uteliv.

Vi stoppa sjølvsagt òg i Olden for å kjøpe vatn (frå Olden). Herfrå kan vi dra til Briksdalsbreen, noko vi ikkje gjorde. Vidare forbi hotell Alexandra i Loen og til Stryn. Derifrå kjørte vi innover i landet. No steig det oppover, blei aude og kaldt. Det låg framleis litt is og snø på vatna. Svingete vegar. Men skulle vi sjå Geiranger, så skulle vi det. Vi hadde fått eit tips om at vi måtte stoppe på Dalsnibba for å nyte utsikta. Det vi ikkje hadde fått med oss var jo at vi måtte kjøre av hovudvegen for å kome dit. Skal gjere det neste gong. På veg ned mot Geiranger var det tillaup til kaos. Folk oppdaga utsiktspunkta for seint og bråstoppa. Nede i sjølve Geiranger var det turistar, turistar og turistar. Vi kjørte vidare.

Neste stopp var Eidsdal. Her var bensinen 2 kroner (du las rett) billegare enn heime, så her var det full tank. Hadde aldri høyrt om det stasjonsnamnet, men ka gjer vel det. Herifrå tok vi ferja til Linge.

No var det Trollstigen som var neste mål. Vi hadde heldigvis begynt å ringe etter hotell i Åndalsnes for der var det landsspeidarleir. Og i moderne tid er jo alle foreldre på hotell i nærleiken.. I tillegg viste det seg at det var eit fjellstemne òg i byen.

Trollstigen. Spesiell. Alltid. No lagar dei skikkelege utsiktspunkt. Vi gjekk glipp av det finaste. Det var arbeid på området og skilta mangla. Men kjem de til Trollstigen fjellstove. Stopp! Her er det laga ein sti ut til eit platå der du ser heile vegen.

Dei bratte fjella med stolte namn som Bispen, Kongen, Dronningen ser du stå steilt mot himmelen.

I Åndalsnes skulle vi bu på Rauma hotell. Den einaste staden dei hadde plass. No viste det seg at det ikkje var plass til alle på eit rom. Eg tilbaud meg å bu på "hybelen" saman med dyret. Hyblane til Rauma hotell låg litt lugubert til, syns eg. Det var 4 rom med felles dusj og toalett. Det var i eit bustadkompleks som var skikkeleg innrøykt i gangen. Sjølve rommet var reinska for alt som kunne vere teikn på pynt. Det var ein kjøkkenkrok, eit TV utan antenne... Toalettet var greit nok, men prega av at det var fleire som budde her. Ikkje var det brannvarslarar i gang eller rom heller (er det lovleg?). Ja, ja, det var bare ei natt og eg hadde livvakt med meg. Hadde faktisk ikkje likt å ligge der utan hunden. Dei andre fekk fint rom på hotellet. Åndalsnes hadde fått seg eit fint torg, men var elles ganske så kjedeleg.

Neste dag var det overskya og regn i lufta. Litt dumt sidan vi skulle kjøre forbi Trollveggen, men men. No bar det vidare mot Dombås. Mila gjekk mykje fortare på E136. Dombås er for meg eit greit vegkryss med butikkar. Sikkert mykje meir for dei som bur der, men det forska eg ikkje ut.

Vidare gjekk vegen mot Røros. Vi kjørte E6 mot Hjerkinn og Eysteinskyrkja: Vidare mot Alvdal. Her måtte vi jo sjå Aukrustmuseet. Morsomt! Les plakaten på do. Bare den er verd doturen :)

Museet var fullt av teikningane til Aukrust, litt film, Reodor Felgen sine mange oppfinningar og ein tøff sjokolademaskin. Eg koste meg. Og då Ludvig og Solan Gundersen dukka opp, var dagen fin.

Så bar det rett til Røros. No skulle vi til Røros hotell. Eit fint hotell med den finaste matsalen vi hadde møtt på turen. Og soverom utan vegg- til veggteppe. Deilig! Stort rom i 3. høgda fekk vi. Men no var hunden så trent med å vandre opp og ned at det gjekk som smurt. Vi vandra litt gjennom byen. Det meste var stengt på fredagskvelden, men litt fekk vi sjå. Kyrkja var under restaurering så den fekk vi ikkje kome inn i. Sidan det var såpass kjøleg i lufta hadde vi ikkje lyst til å spise ute (må det med hund), men fann ein fantastisk god pizzarestaurant. Her laga dei skikkeleg italiensk pizza og vi fekk den med oss på rommet. Kan anbefalast.

Dagen etter drog vi opp til Olavsgruva. Her fekk vi sjå litt meir av det golde landskapet eg hugsa frå min ungdom. her hadde ikkje bjørka teke over enno. Diverre hadde gruvevandringa akkurat begynt då vi kom så den kutta vi ut. Men sjølve historia inne i gruvehuset var verd turen den òg. Neste gong blir det gruvetur. Når eg les om koss dei har strevd og blitt utnytta, kjenner eg at arbeidarhistoria med fagforeiningane har vore viktige for oss vanlege folk. Lett å gløyme koss dei har strevd for våre sjølvsagte rettar.

No var tenåringen lei av bygdene, gamle bygg og små museum kor enn ein snudde seg. Ein by takk. Vi kjørte til Lillehammer. På vegen fekk han sjå meir av keisame bygg. Må jo vere einig med han i at det ikkje akkurat er sprell over norsk bygdearkitektur på indre austland. Vi ville kjøre over fjellet og tok ein avstikkar over til Venabygdsfjellet (kjørte Rondevegen).

Her fann vi ut at det var på tide med ein liten fjelltur. Parkerte bilen og sette nasen mot første topp. Den var lengre vekke og høgare enn vi hadde tenkt oss, men det er jo alltid godt med litt fysisk aktivitet. :).

Vi hadde fått tips om vandrarheimen på Lillehammer. Det var visst både billeg og bra. Her tok dei ikkje telefonen så vi hamna på gamle Lillehammer hotell. Denne gongen fekk vi litt av ei utfordring. Det var vandring opp og ned, bortover gangar osv. Heldigvis har hunden stadsans så han var tydelege på når vi skulle opp og ned trapper. Eg var litt forvirra i blant.

Vi vandra litt rundt i byen, men alt var stengt. Gjekk opp mot Olympiaparken. Ikkje den mest sprelske byen dette heller, syns yngstemann. Men fin er den jo. Vi åt god middag på hotellet om kvelden.

Dagen etter drog vi til Maihaugen. Såg kjapt innom den gamle delen og fekk ny flott oppdaging på den nye delen. Så kjekt det var med hus frå 1940 og oppover. Små historiar og minner dukka opp heile tida. Ein flott idè!

Men no begynte vi å lengte heim. Siste overnatting blei på Geilo og Highland hotell. Her var det opp-pussa på rommet, men som på alle hotell: baderomma står ikkje i stil. Eg veit det er dyrt, men dei bør ikkje seie det er nyopp-pussa før det er gjort. På Geilo var det fint turområde og prega av at det er vinteren som er tida for denne staden :).

Siste dag tok vi turen innom Kinsavik for å sjå på fabrikkutsalet av Hardanger bestikk. Det blei jo litt handel der òg.

Etter denne runden blir eg sitjande å tenkje på om ikkje Noreg passar betre for fjellturar, sykkelturar, padleturar osv. Kanskje ein bare bør reise til eit par av stadene og nyte naturen, bøker og menneska ein møter? Lurer på om det er det eg vil velge neste gong?

Reisetips

2009-03-01T09:19:00.007+01:00

Mens vinteren gjer nokre krampetrekk enno, kan det kanskje vere på tide med litt reisetips. Aftenposten har ein flott artikkelen om New York - bit for bit. Her får du detaljar for ulike område i den store byen.

Toll- og avgiftsdirektoratet har innskjerpa kravet til bevis når ein handlar taxfree ved ankomst. Dette blir gjeldande frå 1.mars 2009. Her finn du direktoratets notat og tolkinga frå taxfreebutikkane.

Har du lyst på doble bonuspoeng? Sjekk her.

Og til slutt: Vi drar med oss for mykje bagasje på reiser. Her er tips for å pakke smartare.

Nytt ID-kort kan erstatte pass

2009-01-29T12:02:00.003+01:00

I dag må vi bruke pass når vi er ute og reiser. I følge Aftenposten skal dette kunne bli erstatta av eit ID-kort frå 2010. Les artikkelen her.

Mitt kjære Kreta

2008-10-07T11:15:00.006+02:00

Eg trur eg har vore kretar i mitt forrige liv. I alle fall kjennes det veldig heime å vere her. Eg har vore på denne øya ca 8 gonger, trur eg, og framleis er det slik at eg gler meg til neste gong.

Denne gongen skulle eg oppleve øya når turistsesongen går mot slutten.

Vi reiste tilbake til Almirida (Almyrida), ein liten landsby på vestkysten av Kreta. Vi oppdaga plassen i fjor sommar og visste vi måtte tilbake til sakte tempo, roleg strand, gode restaurantar, eit par små bakeri, diverse butikkar og framfor alt smilande menneske.

Denne vesle byen, som dei meiner har under 100 innbyggarar, er eit godt utgangspunkt for turar rundt på øya der den ligg mellom Chania og Rethymnon. Vi budde i år som i fjor på Almyrida Beach studios. Hotellet har ei strand for seg sjøl rett ved inngangen til hotellet, har nokre få meter til dei beste restaurantane, har eit triveleg personale og er ein fredeleg plass å bu.

Om sommaren er her varmt, men sidan det ligg ved havet har vi ofte ein vind som gjer det behageleg å vere her. Vi var litt spent på koss det ville vere i slutten av september/ overgangen til oktober. Det var behageleg temperatur ( til tider ganske så varmt på stranda) i lufta slik at vi gjekk i short alle dagane.
Ein av dagane hadde vi regn. Då kom luktene ekstra godt fram ( timian frå lyngen til dømes). Det gode med denne temperaturen var at det var lettare å gå tur enn på sommaren. Vi gjekk mellom anna til nærmaste by, Kalives. Det var ein flott tur der vi fekk studert både oliven, fiken, sneglar og mykje meir.
Sjøen var ikkje direkte varm, men blei faktisk varmare utover veka. Men sjølv om den ikkje var sommarvarm, var den varmare enn sommarbading i sjøen heime. At sjøen var såpass kald, overraska oss. Det har sikkert vore nokre kjølege straumar for litt lenger aust på øya, var det veldig fin temperatur.

Litt om mat:

I eit år hadde vi gleda oss til pizza i Almirida. Og den var like god i år! Peppes/ Pizzabakeren/Dolly Dimples osv kan bare pakke saman i forhold til pizzaen hjå PIZZA & PASTA. Pizzaen er baka i steinomn, du får velge mellom mange sortar og to storleikar. Forrettspizzaen (kvitlauksbrød) er kjempegod! Når servitøren er ei smilande kvinne med lun sans for humor, er det bare å setje seg ned, nyte maten og kjenne at ein har ferie.

Ein annan god restaurant er Aeraki. Den er den første som møter deg når du går ut av hotellet. Her fekk eg nydeleg sverdfisk, ein i reisefølge koste seg med sardiner to kveldar. Det var visst ei feststund. Ein kveld bestilte eg ein liten, grilla gris. Var ganske så spent på ka som kom på bordet.... Det kom flotte, grilla koteletter med ein svor som mange norske hobbykokkar drøymer om på julekvelden. Eg lurer på om ribba bør ta seg ein tur på utegrillen dette året??

Vi prøvde lokalt øl. Ikkje dumt. Eg er ikkje særleg glad i husets vin i Hellas. Syns eg har fått så mykje skvip at eg lett heller ber om Amstel, Alfa og Mythos (alle tre er øl), men denne gongen hadde vi gode opplevingar av gresk vin. Når kelneren kunne kome med tips om vinen på vinkartet, blei det suksess. Så nå skal gresk vin få ny sjanse hjå meg.

Og alle middagar blir avslutta med raki. Noen slår til med yoghurt og honning eller melon i tillegg. Det er bare å heve glaset og tømme det fortast muleg.

Det finnes fleire gode restaurantar ned gjennom hovudgata, så det er bare å vandre i veg.

I fjor likte ungane veldig godt ein isbar som var ved sida av Pizza & Pasta. Dei hadde kjempegode pannekaker med is. I år var den nedlagt. Staden heitte no "The Beach Hut by Almyrida Bay". Ein eldre engelsk mann stod for bestilling av drikke, ein annan tok seg av matbestilling. Verka som engelskmannen eigde staden. Tempoet var S-A-K-T-E. Den engelske teen var sikkert god, men servisen og altså tempoet var under middels. Eg trur ikkje denne overlever om dei ikkje endrar stilen. Vi fekk drikke ein dag og venta og venta, men ingen kom og tok i mot lunsjbestilling. Eigaren tok seg ein røyk, var ute med bilen ein tur... og der sat vi. Ikkje rart dei klappa på nabobordet då dei fekk drikke..... Vi la pengar på bordet for drikka og gjekk ein annan stad for å ete.

Ut på tur:
På Kreta er det flotte fjellturar ein kan gå. Eg har gått Samariaravinen fleire gonger. Imbrosravinen har eg gått saman med ungar, noko som var både enkelt og kjekt.Vi har heller lyst til å gå dei om att i mai. Det er flotte turar. Den lengste på 18km (Samaria) og Imbros er ca 8km. Den første er for voksne og den andre for alle som liker å gå tur.

I staden for ein fjelltur, slo vi til på ein av dei organiserte turane til Apollo. Det er alltid eit sjansespel desse turane for ein veit aldri kor god guiden er. Men denne gongen er eg svært nøgd. Fekk lært ein del nytt og sett stader eg ikkje hadde utforska før. Nokre av desse stadane kjem eg til å besøke om igjen med bil.

Turen heitte "Mitt elskede Kreta". Turen starta med besøk hjå familien Braoudakis i Vrisses. Her fekk vi innblikk i korleis dei laga olivenolje. Det går 5-6kg pressa olivenolje pr liter ekstra virgin olivenolje. Denne kan ein bruke til alt frå salat til matlaging.

Dei laga vin òg på denne garden. Og i restane av vinlaging oppstår... raki eller Tsikoudia som er det kretiske namnet. Raki er tyrkisk.
Eg har endeleg lært at det som smakar godt i utlandet ikkje alltid gjer det heime (andre med erfaring i å ta med seg Ouzo, metaxa, billige vinar osb. heim?). Altså skulle eg ikkje kjøpe vin eller brennevin her. Starta bra med å handle slik eg pleier, dvs gode produkt til matlaging (olivenolje, olivenpesto og honning), men brått stod eg med tsikoudia i handa. Etter å ha smaka tsikoudia med honning og fått forklart at den var den beste medisin mot forkjøling, såg eg for meg alle kalde vinterdagar som skulle kome, og med ein god smaksprøve var eg seld. Så no er eg klar for vinteren.....

Vi kjørte oppover i Lefka Ori fjella (dei kvite fjella). Høgste fjell i området er 2452m. Det er bratte og svingete vegar. Det var tydelege rester etter steinras i vegen. Eg har kjørt denne vegen før og det opplevdes ikkje så nifst som eg i ein periode syns det var i bussen. Vi skulle inn i Sfakia provinsen. Det er frå gamalt av isolerte landsbyar. Dei har til alle tider greidd seg sjølv. Det er faktisk ingen som har greidd å okkupere området ( tyrkarar, venetianarar, tyskarar...). Deira ordtak er "fridom eller døden".
Guiden fortalte om at politiet sjeldan var i området. Folket ordna opp sjølv. Familiebanda var sterke så det kunne bli reine krigen viss du forelska deg i ein frå feil familie. Hat kunne arvast gjennom generasjonar. Gutane får våpen (som regel rifle) til 18 årsdagen av far/farfar. Dette blir som regel brukt til å skyte på vegskilta med om laurdagsnatta når dei var på veg heim frå nærmaste by. Så bare sjå etter når de kjører i Sfakia området.

I Chania fins det to fengsel. Eit der dei med strengast straff sit og eit opnare. Viss du hadde drept nokon i hemn (familiefeide), fekk du mildare straff enn ein annan mordar og fekk sitje i ope fengsel.
Veit ikkje heilt om eg likte denne litt meir middelaldrande delen av mitt kjære Kreta. Kanskje "Romeo og Julie" av Shakespeare burde vore påtvunge folket her kvart år?

Folk er fattigare og nok meir gamalreligiøse her enn i dei meir bynære delane av Kreta. Hadde nokon i familien døydd, gjekk dei i svart resten av livet.

Imbros/ Impros er ein fjellandsby der det bur folk i sommarhalvåret. Skulen her tar imot elevar om våren for skoleavslutning og den første perioden om hausten. Elevane har 3 månader sommarferie i Hellas. Landsbyen er utgangspunkt for den lete ravineturen gjennom Imbrosravinen. Det er òg den vegen britiske soldatar brukte under 2.verdskrigen.

Høgsletta like ovanfor Imbros, Askifou, er grøderik og veldig viktig for området. Det var forresten ein eselkyrkjegard i Imbros, men ikkje like ved landbyen. Dei hadde den høgare oppe i fjella.

Neste stopp var i Miriokéfala. Her fekk vi besøke ei lita kyrkje frå 1100-talet. Ikonmåleria på veggen var frå 1300 talet. Dei opprinnelege hadde blitt måla over og no kunne dei ikkje finne dei frå 1100talet utan å øydelegge dei frå 1300.

Det heng to flagg ved greskortodokse kyrkjer: Det greske og det bysantiske. Det greske er jo naturleg, men det bysantiske heng der fordi det var dei som innførte kristendommen til Hellas. Flagget viser ei ørn med to hovud. Den ser mot aust (Konstantinopel) og vest (Roma).

Går kvinner bak ikonveggen (der prestane held til) i kyrkja, må kyrkja stengast i tre dagar for full nedvasking. Grunnen skal vere at det er her nattverden blir laga til og Jesus hadde ikkje med seg kvinner under nattverda, altså skal ingen kvinner kome nær det heller. Vi er visst ureine.... Ved dåp blir ungane senka i vatn (alt unnateke hovudet), presten ber det bort til ikonet av jomfru Maria (? eg blei litt usikker om det var henne eller Jesus), der barnet symbolsk kysser biletet. Er det eit gutebarn får det ein tur bak ikonet ( det aller heilagste) før det blir levert tilbake til foreldra. Jentene får kysse jomfrua, men det blir ingen ekstra tur på dei.

Gravferd foregår seinast eit døgn etter dødsfall. Dette er jo opprinneleg på grunn av varmen, men er òg blitt ein del av religionen. Og korleis skal ein vite at nokon er død når ein ikkje rekk å setje det inn i avisa? Jo byane har eigne veggar for dødsannonser. Bygdene bruker lyktestolpar med meir.

Vi drog til ein liten by som guiden kalla Lappa. Etter det eg kan sjå av kartet heiter byen Argiroupoli, men den er bygd over ein gamal by som heitte Lappa eller Lambi. I følge tradisjonen blei den grunnlagt omkring 1400 f.Kr.

Byen ligg i ein skråning slik at den i dag har fleire nivå. Kjem du til byen utan guide, gå inn byporten. Her finn du ein liten butikk som sel spesialitetar frå området (produkter av avocado har dei spesialisert seg på). I følge Rough guides leverer dei òg ut kart over historiske stader i byen. Vi fekk det.

Lappa var ein viktig by som fleire gonger er omtalt i kretis historie. I 67 f. Kr blei byen øydelagt. Men byen vaknar til liv igjen og i 31 f.Kr blir Lappa nemnd under borgarkrigen mellom keisar Augustus (Octavian) og Marcus Antonius. Byen støtta Octavian og fekk nye flotte bygningar som takk. I heile romartida var dette ein blomstrande by.

Byen har vore bispesete, innstifta av apostelen Titus, kretas første biskop og skytshelgen.

I 824 blei byen på nytt øydelagt (arabisk erobring). Byen blir bygd opp igjen. Lenge blir den bare kalla Poli (byen). Namnet Argiroupoli får den ikkje før i 1822. Namnet betyr sølvby.

Bakaren i byen har kjempegode pepparkaker. Det er bare å slå til.

Då vi var i byen, kom det ein sterk vind, det var litt dis i lufta. Vi fekk vite at det ikkje var dis, men sand frå Sahara. Byen ligg høgt og hadde full oversikt over havet. Ved at den er bygd opp fleire gonger, er det òg mange flotte motiv og spennande historie i bygningane.

I den nordlege ytterkanten av byen kom vi til eit frodig og vassrikt Kreta: Her renn det vatn frå mange kjelder (10?). Dagleg renn det 20.000 kubikkmeter vatn ut frå kjeldene. Vatnet inngår i vassforsyninga til Rethymnon.

Det låg vassmøller her før, men dei er no nedlagt. I staden finn vi flotte restaurantar med kjempegod mat. I følge guiden har den eine ei stjerne i Michelin-guiden. Tja, eg er ikkje sikker eg, men maten var god den. Og utsynet til gjess og vatn var fredeleg og godt. Det var jo flott vèr så vi sat ute, men på veg ned til toalettet kunne vi sjå at restauranten var stor. Restauranten heiter Vieux Moulin.

På ein av restaurantane kunne du beundre fisken du ville ete medan den svømte rundt i akvariet.

Frå vegen kunne vi gå opp fleire trapper og beundre alt dette vatnet som rann og rann. Mellom anna kom vi til eit lite kapell, Agios Ioannis kapell. Halvdelen av golvet ligg under vatn.

Turen blei avslutta ved Lake Kournas. Dette er den største innsjøen på Kreta. I fjor leigde vi trøbåtar og koste oss ut på vatnet. Vi såg etter skilpadder for dei påstod at det fantes der. Vi såg ingen... Men god trim fekk vi.

Det var turen med Apollo. Den skal nok gjerast ein gong til med bil for eg syns stoppa var i kortaste laget nokre av stadane. I tillegg er det veldig kjekt å farte rundt på Kreta i bil.

Vi drog sjølvsagt til Rethymnon ein ettermiddag. Ein flott by der vi kunne handle litt og bare nyte bylivet.

Det er så mykje eg skulle ha skrive om når det gjeld Kreta, men dette får bli det som skjedde på denne turen. Kanskje eg seinare skriv om turar eg har hatt tidlegare, vi får sjå.

Forresten, kanskje eg skulle slutte av med svar på nokre av dei ting ein lurer på når ein er på øya?

Kvifor er trea måla kvite nederst? Jo fordi det held insekt borte, geitene liker ikkje å klatre i kvitmåla tre, målinga held òg på vatnet. Og som ein bonus - det er jo trafikksikkert.
Kviforhar dei oleander (her heime stoveplante) langs vegen? Jo, den er så giftig at dyra ikkje går gjennom den og ut på vegen (fungerer som gjerde) og den har så lange røter at den samlar opp vatnet som kjem i regntida slik at ikkje alt hamnar ut i vegbanen.
Veit du kor mykje olivenolje ein gjennomsnitts kretar bruker i veka? Jo, 1 liter! Dei lever visstnok 10 år lengre enn skandinavar..... Og hjarte- og kar sjukdomar fins det lite av.
Korleis vite at det er ekte kaldpressa jomfu olivenolje? Snu flaska, rist den godt. Når du nå held den opp ned, skal det kome mange små bobler som sakte stig mot toppen.
Lyst å vite kort historiske tal for øya? Sjekk her.

Reiselitteratur og internettsider Hellas

2008-09-21T21:55:00.004+02:00

Bøker eg har hatt nytte og glede av på ferie i Hellas:
Hellas generelt:

lonely planet: Greece
Greske øyer (Gyldendal)

Lyst til å lære gresk? Prøv denne linken

Kreta:

35 fotturer på Kreta av Julia & José Benito
The Rough Guide to Crete
Bli med oss til Kreta (barnebok)
Kreta - arkeologi - historia
"Øya" roman av Victoria Hislop (Om Spinalonga - Hellas største leprakoloni)

Internettsider:

Visit West Crete
Kretainfo
Explore Crete
Walks in Crete
Prøv òg linkane som finnes i sjølve bloggen (dei markerte orda)

Rhodos:

Rhodos (Marco Polo/ Folia))

Kypros:

Insight guides: Cyprus

Endring - innreisereglar USA

2008-08-06T16:42:00.004+02:00

12. januar 2009 blir det innført nye reglar for innreise til USA. Du finn dei ved å følge denne linken.

Reisene mine frå juni 2008

2008-07-25T21:38:00.006+02:00

Ønsker du å lese om ei enkelt reise, finn du datoane her:

Italia (Forenze og Cinque Terre), 13-21.oktober 2011
Frankrike 8-22.juli 2011
København 11-14.november 2010
USA 29.juni til 18.juli 2010
London i desember (er ikkje lagt inn. kjem nok etterkvart)
Sør- Noreg 20.juli 2009
Kreta: 07.oktober 2008
USA (San Francisco, biltur i vest, Washington DC, New York): 24. juni til 11.juli 2008

Reiselitteratur USA

2008-07-17T16:35:00.004+02:00

Desse bøkene brukte vi på reisa.

New York. Lommeguide og kart (Gyldendal)
Lonely Planet USA
Turen går til USA
Top 10 Washington DC
San Francisco (Berlitz Pocket guide)
Kulturnøklene! USA (Libretto)

Internettsider:

Sjå dei linkane som er lagt direkte i bloggteksten ( dei markerte orda)

Vel heime - litt ettertanke

2008-07-11T16:09:00.003+02:00

Flyet blei forsinka og eg blei litt nervøs for om vi kom oss gjennom Heatrow til neste fly. Men bestemte meg for at det kunne eg ingenting gjere med før vi nærma oss London så eg åt maten, såg eit par filmar, las litt og sov litt. Ikkje like lett å sove når det er trangt mellom seta. Ved sida av meg sat ei jente som kun drakk vatn og hennar mannlege reisefølge som anten åt eller sov. Var bare maten kosher så gjekk det unna i eit visst tempo. Eg blei litt fasinert over dei to. Så det tok jo litt tid å fantasere om kven dei var. Eit par? Søsken? Kor skulle dei? Hadde ho anoreksia? Eller mista ho matlysta av reisefølget sitt? Eg spurte ikkje så eg kan fantasere lukkeleg vidare :-).

På Heatrow gjekk det meste på skinner. Lite kontroll og SAS personalet ved utgangen fiksa seter der vi ville. Det var kun halvfullt på flyet.

Deilig å kome heim til alle grønfargane og den friske lufta!

Medan vi sat og venta på å få gå ombord flyet frå Newark, brukte vi litt tid på spørsmålet:
"I stikkord ka sit du igjen med etter alle desse dagane?"
Her er svara:

Dårleg kosthald
Flotte høge bygg
Neonlys
tunge dører overalt
høg trafikkstøy
flott biltur
hotellet i Washington
venlege og høflege folk
storslått natur
vralting/vagging
mykje av alt
slitt
store senger

Etter kvart kjem sikkert andre stikkord, men det var dei vi hadde der og då.

Ka skulle vi tatt med oss om vi hadde pakka på nytt?

Høgdemålar
Temperaturmålar
Bærbar PC
Færre klede. Det går ann å vaske. Mange hotell har vaskerom. Kofferten var i hattehyllestorleik og kan framleis vere det.
regnkappe (tynn og lett)
konverteringsutstyr til Nintendoen. Det viste seg at den ikkje kunne ta 110 V. På dei fleste står det 100-240V, men altså ikkje på den og på den eine mobilen. Vi kunne kjøpt ledning før vi drog. Konverteringsutstyret vi fekk kjøpt, fungerte dårleg.

Er det noko vi angrar på?

At vi prata for lite med folk.
Vi skulle anten hadde nokre fleire dagar på bilturen eller ikkje kjørt så langt. Det var ekstra kjekt i Denver der vi kom fram i 3 tida. Då er det tid til prat og opplevingar.

Noko vi trudde vi skulle, men som vi ikkje gjorde?

Route 66. Det blei for stor omveg å finne den delen som var i Arizona
Overnatte på Motell 6 eller Super 8. Vi oppdaga at vi likte litt nattleg luksus og spanderte på oss dei kronene ekstra.
Ellis Island

Siste dag i New York

2008-07-10T19:34:00.008+02:00

I dag måtte vi pakke og planlegge. Ka skal i kofferten, ka skal i håndbagasjen? Vi måtte tenke på ka vi ville ha på oss på flyreisa, neppe det vi skulle ha på oss om dagen. Flyet går ikkje før kl 9 i kveld.

Ellis Island er avslutta som prosjekt. I dag blir det Central Park og Metropolitan.

Vi fekk plassert bagasjen på hotellet, avtalt med transportansvarleg der at vi skulle hentast klokka 5 og bli kjørt i eigen bil til Newark flyplass på New Jersey. Luksusen kosta $80. Hadde eigentleg planar om å reise kollektivt, men vi hadde sikkert brukt for lite tid til å finne eit flytog. Det vi fann var anten like dyrt eller kronglete. Sånn generelt i dette store landet er det ikkje lett å finne ut ka vi eigentleg skal betale. På alle prisar kjem det eit tillegg for tax (ulik for kvar stat) når dei slår inn beløpet. Dei seier aldri det når dei diskuterer pris med oss. Men her var det i alle fall klart. For dei pengane var alt dekka. Det var ikkje forventa tips i tillegg heller.

Ei av dei kjekkaste bøkene å ha med i veska når ein var på farten i New York var ei lita bok eg kjøpte rett før eg drog heimanfrå. "New York. Lommeguide og kart" (Gyldendal). Var så lita at ho kom opp i dei fleste lommar. Her var det såpass detaljert kart over Subway at eg heile tida visste kor vi skulle på og av.

Vi tok metroen (Subway) til 86th St. Det var omtrent midt på Central Park. Vi rekna ikkje med at vi hadde tid til å gå gjennom heile parken. Eg ville jo til Metropolitan.

Skulle eg bu i New York måtte det vere i området rundt denne parken. Ikkje fordi husa var så flotte og dyre, men fordi her har dei ei lunge av ro, luft og vakker natur midt i alt det travle. Parken er kjempestor, har fleire vatn. Trur bare det er eit av dei som er naturleg, dei andre er laga. Men ka gjer det, når ein kan ro eller sitje og sjå på fuglelivet.

Vi gjekk direkte mot Metropolitan Museum of Art. Her var det ulike behov som trengte dekkast: kunst og toalett. Då vi kom fram, vakna økonomen blant oss. $20 dollar for å kome inn. Var nå dette så viktig. Hadde vi ikkje sett nok kunst. Vi prøvde oss på om det var grupperabatt. Då oppdaga vi at vi ikkje var heilt stødig i engelsk og les altfor fort. Det stod ikkje at prisen var $20, men det stod "suggestion". Her var det ikkje snakk om at vi trengte å betale det, men eit hint om ka vi kanskje burde(?) betale. Det var det same for ho i skranken ka vi betalte, bare vi betalte noko. Her var det "skjemmevitet" som skulle styre. Vi betalte eit beløp vi syntes var bra.

For eit enormt museum. Vi vandra litt rundt i ei egyptisk grav. Mystisk og nesten litt skummelt.

Mykje i europeisk kunst. Strevde med å finne moderne kunst. Moderne kunst er fasinerande. Noko kan omtrent bare vere lagt for å hamne på museum. Det er så stort og vanskeleg å ha andre stader enn akkurat her. Noko er direkte grotesk. Noko lurer eg på om vil overleve 100 år. Og andre ting igjen er geniale i mine augo.

Det var fasinerande å vandre blant møblene frå rike europeiske heimar. "European Decorative Arts"

Det var så mykje vi skulle ha sett på. Museet er enormt og skal eg yte kunsten litt rettferd burde eg brukt ein del dagar her. Men no er det bare tid for ein liten smak på bitte litt av alt det eg med glede kan bruke tid på neste gong eg dreg til New York.

På veg ut hamna vi litt forvirra inn i Arts of Africa, Oceania and Americas. Det var treskulpturar i alle former. Her skulle vi ha stoppa opp (her òg).

"Met" - eg kjem tilbake.

Ut i sola og varmen igjen. Vi skulle vidare i parken. Her var det båthus med utleige av robåtar, brurepar (eg innbiller meg i alle fall det, for det kom vandrande kvinner med flotte bukettar og fine kjolar), folk som låg i sola og las, barnefamilar som slappa av.

Akkurat i dag såg eg ikkje hundepassarane. Og eg som ville ha bilete av dei. Men eg såg hundar. Opp til fleire med straumband rundt halsen. Ka bruker dei det til? Hunden er jo i band? Er det når dei slepper dei fri og dei ikkje kjem på innkalling? Eg spurte ingen. Det skal eg jammen gjere neste gong. Det er faktisk ganske mange store og pelsrike hundar. Stakkars dei i denne varmen.

Vi hadde eit mål på vandringa vår, men vi visste òg at då var vi ferdig med Central Park så vi hasta ikkje avgarde. Den dagen vi hadde tatt guida buss Uptown fekk vi med oss kor John Lennon hadde budd (og Yoko Ono framleis bur bak rullegardinene), kor han blei skoten og kor støvet var strødd. Det måtte vi jo bare få med oss på vandringa vår. Lennon blei skoten like ved inngangen til Dakota apartment building. Her budde han og her bur altså enka framleis. Rett over gata er det eit område i Central Park som er blitt minneplassen. Strawberry Fields. Parken har ei minneplate der mange land inkl Noreg er nemnd. Teksten er "Strawberry Fields. Imagine all the people living life in peace..." Denne delen av parken er gjort til eit område for fred. Det er gjort mogeleg ved hjelp av alle desse landa og Yoko Ono Lennon. Eit nydeleg grønt område.
Like ved utgangen av parken mot 72th St var det laga ein rosett med "IMAGINE" som tekst. Her blei John Lennon tydeleg minna med blomar. I dette området kviler altså støvet av den store musikaren John Lennon.

Vi gjekk over gata og tok undergrunnen heim til hotellet. No var det på tide å reise til flyplassen. Det var trass alt midt i rusjtida i denne kaotiske bilbyen. Her stod det sjåfør og flott bil, Lincoln, og venta på oss. Sjåføren prata mykje om livet i New York og trafikken. Han og den beste guiden vår var tydeleg ueinig om synet på bompengar for å kjøre inn i Manhattan. Eg konkluderte med at han ikkje budde på Manhattan. Bensinen var billegare på New Jersey så det blei stopp for å fylle.

Newark flyplass og møtet med Virgin Atlantic var ikkje så positivt som før. Det starta med eit smil så begynte rotet. Dama i skranken fann oss først ikkje, så fann ho ikkje seter til oss. Merkeleg syns vi. Billettane var bestilt i februar, vi hadde bookingnummer og alt hadde jo gått som smurt til no. Det var fordi vi hadde bestilt på nettet at ikkje plassane var reservert, sa dama i skranken. Den trur eg ikkje på.
Omsider dukka det opp tre seter på ulike plassar. Vi hadde ingen planar om å tilbringe ei natt på flyet utan å vere nær kvarandre. Så vi protesterte og det måtte ekstern hjelp til. Langt om lenge greidde ho å plassere to ved sida av kvarandre og den tredje på andre sida av gangen. Greit nok. Men på flyreisa frå London til denne mystiske staden Stavanger var det bare spreidde seteplassar å få. No gadd vi ikkje krangle meir. Vi fekk ta den med folk ombord i SAS. Vi konkluderte vel med at vi var flinkare til å sjekke inn sjøl enn skrankemannskapet i Virgin Newark.

USA har masa så mykje om terrorfare og tryggleikskontrollar at eg hadde venta meg grundige kontrollar. Men nei, denne siste kontrollen var like sløv som dei andre vi hadde opplevd. Det oppleves mykje grundigare på Sola, Gardemoen, Berlin osv.

Newark er ein liten flyplass og terminalen vår hadde lite å by på. Litt mat og eit par butikkar.
Flyet såg ut til å vere i rute.

It's raining

2008-07-09T23:13:00.008+02:00

Vi slit med å komme i gang med dagen framleis. Eller kanskje ikkje frukost 11-12 er seint for andre ferierande? Vi åt frukost i 1. høgda i dag. Tick Tock Diner er ein kjekk plass. Med pannekaker, bacon og sirup for ungdommen og omelett for dei vaksne.

No hadde vi bestemt oss. Sko skulle det bli. På veg mot Macys gjekk vi innom ein skobutikk som var stengt kvelden før. Vi hadde sett på eit skilt at dei hadde Eccosko. Det viste seg å vere ein liten butikk som satsa meir på herresko enn damesko. Ikkje verst. Men dei hadde Ecco sko til damer. Og dei hadde service. Eg kjøpte to par. Til prisen av eit par heime.

Etter det var det jakt på Lewis 504. Denne buksemodellen var ikkje å oppspore og ikkje passa andre heller. Tilbake til hotellet med varene. Å slik som sengene frista. ... Vi kom os ikkje ut igjen før klokka var 16. Skuldar på varmen og den klamme lufta. Det var så godt å vere i eit kaldt rom med ei god bok.

Vi kasta oss på ein guidebuss. Den hadde dårleg guide og det begynte å regne. Dermed hoppa vi av (det er buss utan tak) og kjøpte oss paraply på H&M. Ny guida buss. Her fekk vi den dyktige guiden. Synd at vi bare hadde tenkt oss til ferjeleiet for båten til Ellis Island. Men sidan trafikken stod bom fast fekk jo med oss ein del historiar. Deilig å høyre på folk som elskar byen sin og som har masse å fortelje om den.

Då vi gjekk av, fekk vi vite at det nok ikkje gjekk fleire ferjer til Ellis Island i dag. Tja, ka gjer vi no? Buss-sjåføren hadde sagt ein del ting alle måtte gjere i New York. Vi hadde vel fått med oss mange av punkta, men å gå over Brooklyn Bridge mangla og å reise med undergrunnsbanen mangla. Ja så skjønte vi òg at vi hadde gått glipp av noko som ikkje hadde satsa på ein musikal på Broadway ein kveld. Det avr visst eit spesielt godt år i år. Det får bli neste gong.

Eg hadde lyst å gå til der som World Trade Center ein gong hadde stått. Det var mykje snakk om den kyrkja som stod i nærleiken og som hadde overlevde så mykje, men lite snakk om ka vi fekk sjå på sjølve staden. Då vi kom fram, forstod eg det. Her var det lite å vise fram. Kor var minneplassen, kor var ettertanken? Nei, her var det byggeplass. Som det står i Lonely Planet: "..After scrappping plans for an arts and cultural institution, the site is now set to be just another office and rentail center. Money talks."

Skyskraparane står så tett her at eg kan nesten ikkje forstå at det var plass til to så kjempedigre mellom alle desse andre.

Eg skulle prøve ein salat på Mc Donald. Skrekk og gru. Den var fæl. Det var det forsøket på å vere sunn midt i fastfoodens tempel.

Vandrande med litt dårleg vegforklaring og kart, hamna vi i Financial District og ned til hamna. Der oppdaga vi eit koseleg område med restaurantar. Fulton? Vi såg Brooklyn Bridge, men korleis kom vi oss opp? Som når ein ser regnbogen - det gjeld å gå mot enden. Som sagt så gjort, vi vandra og vandra. Og der kom vi endeleg fram. Eg hadde ikkje tenkt så mykje over denne brua anna enn at ho var kjent. Men at gangfeltet var i midten og at det var av tre var overraskande. Det var litt spesielt å kjenne og sjå bilane under oss på begge sider. Dette var tydeleg ein stad folk gjekk. Mykje turistar, men òg folk på veg over til Brooklyn etter jobb, syklistar og mange joggarar.

Vi gjekk over heile brua. Stod der og diskuterte om vi skulle finne ein stasjon og ta toget over den andre brua tilbake til byen. Det endte med at vi begynte å gå over brua igjen. Vi somla litt for vi ville jo ta bilete av Manhattan i mørke. Brått blei det ganske mørkt og eg fekk tatt eit bilete. Ikkje såg eg så nøye på dei mørke skyene. Det begynte å blåse og det kom nokre dråpar, men dei fleste fortsatte å gå. Vi stilte oss inn til murveggen i midten der vi var. Ganske snart var vi inderst i ei stor gruppe som prøvde å beskytte seg mot regn, regn og meir regn. Og ein vind fekk regnet til å krype inn overalt. Paraplyen vi hadde kjøpt var til liten nytte. Det var dette filmregnet. Det styrtregnar jo på desse kantar!

Etter ei stund var vi så våte at vi like godt kunne prøve oss ute i regnet. Det såg ut til å lette litt. Leande og gjennomvåte kom vi oss over brua for å gjennomføre neste punkt på programmet: Reise med undergrunnsbanen i New York. Vi greidde å finne fram på automaten og fekk oss billettar. Merkeleg nok stod vi heile turen, trass i at det var ledige seter....

Inn på hotellet for å skifte. I kveld skulle vi ha ein liten fest på restauranten i 1. høgda. To av oss var blitt litt forelska i ein dessert: Sjokoladefondue med jordbær, ananas, kanelkake og marchmellows. Gjett om vi koste oss siste kvelden? Eit sånt sett kunne eg tenkt å ha med meg heim.

Står vi tidleg opp, prøver vi Ellis Island. Ellers er Central Park planen. Eg vil på Metropolitan Museum og Art.

Her gjeld det å få sett mykje

2008-07-08T23:55:00.002+02:00

Ny veldig varm dag. Vi kom oss seint ut. Første bilete er utsyn frå rommet vårt i 37. høgda. Ikkje verst å vakne til Empire State Building. Åt brunch på ein frukost/lunsj/middagsplass. Her plukka ein det ein ville ha. Til dømes til ein grønn salat, til eit pasta måltid, til full middag osv. Tenkte på at eg på ein del filmar frå New York hadde sett lite til kjøkkenaktivitetar. Kanskje det er dette som er kjøkkenet? Det verkar lettare å finne sunn mat her enn elles i USA.

Etter maten tok vi ny guida buss. Har vi tre dagars billett så gjeld det å nytte seg av det. Denne gongen gjekk turen Uptown, dvs Harlem, Central Park med meir. Guiden var ganske god. Alle bussane er utan tak, vi sit høgt og det er lett å fotografere undervegs.

Det første vi møtte var "Hells Kitchens". For nokre år sidan turde ikkje politifolk gå aleine her. Området var prega av gjengar. Men så kom det stadig fleire firma som slo seg til og området skifta karakter. No var det eit populært område.

Vi merka fort at miljøet endra seg. No var det meir luft mellom husa. Det dukka opp nokre gatekafear. Til og med nokre fontener og friområde mellom skyskraparane.

Rundt Central Park dukka det jo opp historiar om den eine kjendisen etter den andre. Dei som ikkje lever luksuslivet i blokka midt på Manhattan, bur litt meir landleg her. Både Yoko Ono og Seinfeldt trengte bare å gå over gata så var dei i den store grøne lunga: Central Park. Her kosta det nok flesk å bu. Eg vil gjerne tilbake og spasere i Central Park. Har jo sett mange glimt på film. Og eg trur eg treng det pusteholet som staden er. Det er så mykje lyd i denne byen.

Vi kjørte gjennom Harlem. For meg var det eit farleg område. Det vil seie eg hadde mange bilete i hovudet av det område frå ungdomsbøker på 70-talet. No verka det som eit greit område, men annleis enn Manhattan. Vi kjørte forbi det berømte Apollo Theater der alle store jazzfolk har spela i si tid. Jazz og Duke Ellington.

I løpet av bydagane i Washington og New York blei vi veldig godt kjent med dette skiltet. Her er det ingen grøne menn som fortel oss ka vi har lov til. Du går på kvit mann og står når den raude handa lyser. I Washington fortalte den raude handa oss også kor lang tid vi hadde på å kome oss over gata.

Etter bussturen var det bare å skunde seg ned til kaia og første guida båttur på Hudson River. Vi var dei tre siste som kom med utan å stå i lang kø. Det var deilig å sitje ombord i ein båt. Få litt vind i håret og sjå byen frå utsida.

Vi tøffa forbi Ellis Island. Vi har billett til å gå i land på den øya, men det er ein annan båt frå ein annan kai. Får ta det i morgon. Øya blei forresten òg kalla "the Island of Tears". Tenk på alle som har vore nervøse her. Det første møtet med USA. Er eg god nok? Blir eg avvist?

Rett etter Ellis Island lyste Dama mot oss. Det mest kjente symbolet på USA. Statue of Liberty National Monument. På grunn av tryggleiken etter 11. september 2001 er det ikkje lov å kome høgare enn til starten av sjølve statua. Det er snakk om å opne det igjen, men førebels er ikkje det gjort. Er flott å sjå på henne -symbolet på fridom for mange.

Båten snudde like etter dette og gjekk nærare land på veg oppover. Guiden var veldig flink og hadde mykje informasjon å gje undervegs.

Vi blei solbrente. Hadde jo ikkje tenkt å ta på oss solkrem. Det var trass alt byferie.

Nå begynte all maset frå heimlandet om at det var så billig i USA no, å krype inn. Men ka skulle vi handle? Ok , ein tur på Macy fekk vi ta. Det var så mange som vandra rundt med handleposar derifrå. Jo vi såg at det var mykje kler. Men vi var sveitte og hadde eigentleg ikkje behov for eit einaste klesplagg. Sko var mykje billegare. Det fekk vi med oss. Kanskje sko var tingen. Men sidan ingen ekspederte oss og storleiken var 37 på det vi ville sjekke ut, blei det ingenting på oss. Vi drog til hotellet for å tenkje.

På hotellet blei vi møtt av eit VARMT rom. Vi hadde klaga tidlegare på dagen, men hadde dei gjort noko? Ikkje det vi kunne sjå. Vi åt på den andre spisestaden på hotellet. "Tick Tock". Enkel og god mat. Stilen var 50-60 tals.

Tilbake på rommet prøvde vi allslags for å få ned temperaturen, men til slutt gav vi opp og ringte til resepsjonen. Enden på den visa blei at vi kl 2330 blei flytta ned 2 høgder til 3509. Dette rommet var kjøleg og fint. Vi hadde utsyn over Hudson River og New Jersey. I tillegg filmbonus. Kven har ikkje sett amerikanske filmar der dei kikkar inn til kvarandre frå den eine blokka til den andre. Det var jo litt kjekt å glo litt. Folk såg aleina ut, romma var ikkje spesielt koseleg innreia. Vi begynte jo å fantasere om korleis dei levde. Åt dei heime eller på byen, sov dei bare her, var det stort sett ugifte som budde slik osv.

Planen i morgon er Ellis Island og siste dag er ønske mitt Central Park.

New York New York

2008-07-07T20:51:00.011+02:00

Med sorg i hjarta drog vi frå hotellet og tok undergrunnen til Union Station. Her skulle vi ta Amtrak (toget) til byen med stor B, nemleg New York.

Det var ein fin tur. Roleg. Lurer på kor mange statar vi kjørte gjennom?

Då vi kom fram, viste det seg at Penn Station og The New Yorker Hotel hadde omtrent same adresse. Altså var det bare å gå rett inn. Nå var vi så tidlege at vi ikkje fekk sjekke inn, men dei tok i mot bagasjen. Vi fekk heller gå ut og kjenne suget av byen.

Og suget kjente vi med ein gong. Folk, folk, folk over alt. Varme, støv, skitt og folk. Vi gjekk nedover til Empire State Building. På vegen blei vi praia av ein som selde guida bussturar med meir. Vi hoppa i det og kjøpte billett av han. Det viste seg at det ògv ar billett til Empire. Så dermed bar det forbi billettkøer og rett i ei effektiv kø til heisen.Her blei vi fotografert i tur og orden. Skal ein selge så skal ein selge. Heis eit stykke opp så ny kø til neste heis. Vi fekk tilbodet om å bruke trappa det siste trekket. Sjølvsagt gjorde vi det. Kan vi gå i staden for å stå i kø, gjer vi det. I 86. høgda er det vi kan kome ut og sjå over New York. Flott! Men forureininga gjev jo ein viss dis på alle bileta...

I all den folkemengda som var der, kunne eg verken sjå gamle eller nye heltar frå filmen. Eg venta vel mest på Tom Hanks (episode i filmen "Søvnløs i Seattle").

Men ut i byen for å bruke alle desse billettane. Vi sette oss på ein guida buss. Tenkte at vi tar runden Downtown og får med oss ka som er. Guiden var passe god. Fødd og oppvaksen i byen. Vi fekk vite kor dei store kjendisane budde. At folk med så mykje pengar vil bu i ei høgblokk på Manhattan, er ei lita gåte for meg. Eg ville jo hatt terrasse eller hage. Men dei har visst bare fine møblar.

Ned til gatenivå igjen. Vi er svoltne. Her i byen er ikkje det eit problem. Dei har mat og dei har variert mat. Vi fann oss ein meksikansk variant. Kjempegodt og sterkt. Særleg for han som hadde tatt på chilisaus. Den norske varianten er litt barnemat ved sida.

Det er langt til himmelen her. Kvar skyskrapar slår den andre i hel. Så då får eg heller studere beina til kvinnene. Interessant. Veldig mange på badesko, men òg mange med høge syltynne helar. Eg ville ikkje bli trødd på av dei. Vi ser folk i alle stilartar, former og fargar. Og dei snakkar i mobilen eller lyttar på Ipoden. Korleis dei får det til i bråket er ei gåte for meg.

Endeleg tilbake til hotellet for innsjekking. Vi får rom 3719. Altså i 37.høgda. Utsynet frå rommet er rett på Empire State Building. Det er eit greit rom. Nyoppussa i gamal stil. Å gå frå det ultramoderne i Washington til dette, var ein overgang. Men det er stil over dette gamle hotellet. Det kjem til å bli flott når dei er ferdig med oppussinga.

Eg rotar litt med dag og tid no. Påstod på hotellet at det var to netter vi skulle bu. Heldigvis hadde eg betilt for tre for elles hadde vi hamna på gata siste natta. Eg innbilte meg at eg kom heim ein dag før eg skulle. Det er kanskje på tide å reise heim. Ser ekstra på hundane og lurer på korleis den firbeinte heime har det. Konkluderer med at han har det mykje betre enn alle her. Det er altfor varmt å vere hund i denne byen.

I dag må vi bare...

2008-07-06T23:07:00.004+02:00

Hjelp tida går så fort. Vi har framleis problem med å stå opptidleg, men kom oss i alle fall opp til klokka 9 i dag. I dag MÅ vi bare gjere alt for i morgon reiser vi. Det er varmt, men overskya ute.
Mål for dagen:

Lincoln
Vietnam
Korea
Arlington Cemetery
Galleri of Art

Her var det bare å setje i gang. Innom Starbuck for ny frukost. Det var faktisk litt sunnare mat her enn mange andre plassar vi har vore.

Først var det forbi Mr. President, men han var ikkje ute i hagen og klipte hekken i dag heller. På veg mot Lincoln Memorial går vi forbi Vietnam Veterans Memorial. Ein sterk vegg. Mange menneske som leita etter bestemte namn. Blomar, brev og liknande som låg ved foten av veggen.

Vi hadde tenkt å ta Korean War Veterans Memorial på tilbakevegen, men ombestemte oss. Det undrar meg ikkje om det om nokre år er eit Memorial etter Irak krigen òg.

Så var det den mektig mann Abraham Lincoln. Det er litt av eit bygg statua hans hadde fått. Og kor stor han er der han sit. Det er tekst på veggen. Litt for stor for meg å lese, men sikkert fin.

Vi går ein tur på baksida. Der ser vi brua over til Arlington Cemetery. Og som nordmenn flest, tek vi beina fatt. Aldri kø på amerikanske fortau (unnatak: The Strip i Las Vegas). Midt på brua kom det ei lita regnbyge, men den tørka vekk.

For ein enorm kyrkjegard! Nesten litt for voldsomt med alle dei like gravene.

Vi gjekk opp til grava til John F. Kennedy, så Robert Kennedy. På vegen såg vi etterkvart gravsteinar som var større enn andre. Og med merkeleg kjente namn. Eg tenkte det var reklamesteinar. Ja for ein eller annan måte har jo sikkert desse støtta området. Men kanskje det var for kapitalistisk tenkt. Kanskje desse kjendisnamna døydde meir elegant enn dei andre? Ikkje veit eg, men eg syns dei skilde seg sært ut i forhold til dei andre.

Vi fann grava til den ukjente soldat. Her var det krav om stille og jammen fekk vi alle kjeft då vi begynte å snakke etter vaktskifte.

Nå var vi varme og trøytte i beina. Kva gjer vi då? Jo, som mange amerikanarane på ein sundag, tar vi oss ein tur på nærmaste kjøpesenter. Undergrunnen tek oss direkte inn i kjøpesenteret på stasjonen Pentagon City. Her kjøpte vi middag og satsa på litt handel. Og handel blei det. EG KJØPTE MEG SPEILREFLEKSKAMERA! Canon EOS 450D. Endeleg. I tillegg fann eg ut at eg måtte ha ein bag. Kofferten hadde det litt vondt om den skulle få ein liten ting oppi. Vi såg på paraply, men konkluderte med at det trengte vi ikkje.

Etter handelen var det ein debatt om Jefferson var så viktig at vi måte besøke han. Eg såg jo at kunstmuseet mitt forsvann i det fjerne. Jo, Thomas Jefferson Memorial skulle besøkast og dermed basta. Ungdommen av i dag. Air og Space museet er greit nok, men Jefferson er verd mange sveitte steg.

Det blei ei lang vandring. Undergrunnen vår passa ikkje heilt inn. Undervegs gav eg beskjed om at han måtte vere noko til mann om eg skulle synast at denne sveitten var verd det. Då vi endeleg kom fram, må eg innrømme at han var høg og staut. Og verd ei vandring spesielt sidan dei andre ville vere med på kunstmuseum etterpå.

Vi vandra vidare vi. Det var framleis kjempevarmt, men no var vi i giret. Kanskje National Gallery of Art var ope framleis. Klokka var jo bare litt over 5. Vi kom fram klokka 530. Dei stengte kl 6. Men her kjem det flotte med amerikanarane fram igjen. I staden for å sjå surt på folk som har tenkt å sjå stor kunst i resertempo, har dei laga ein eigen plan for slike. Jippi!
Med kartet i handa leia tenåringen oss frå den eine toppen til den andre. Han hadde verkeleg kompasset på plass inni hovudet sitt.

Då vi kom ut PLASKREGNA det. Regn vi ser på amerikanske filmar, er ikkje overdrive. Det er jo fullstendig opne sluser. Og ingenting forsvinn i bakken. Så i tillegg til å bli våt ovanfrå får du sprut frå bilar og av dine eigne skritt. Det var den paraplyen... Vi bestemte oss for at det var betre å hoppe i det, enn å krype så ut i regnet med oss. Full fart til metroen. Søkkvåte stod vi der og lo.

Metroen er forresten eit godt system. Litt mørke og triste stasjonar, men reine.

Då vi skulle av, regna det bare verre og verre. Nå ville ikkje eg ut i regnet igjen. Det måtte i alle fall stilne litt. Heldigvis høyrte regnet på meg og roa seg. Våte vandra vi blant lyn og torden mot hotellet.

No var det godt med ein dusj og å opne eska med apparatet. Å kor eg gler meg til å fotografere med det.

Vi fann oss ein italiensk restaurant med passe god mat. Er ikkje imponert over spiseutvalet og servicen i området (unnatak Il Molino). Washington har vist oss meir sløv ekspedering enn vi har møtt før. Særleg ungdommen er sløv og uinteressert i kunden. Saknar den mellom- og sydeuropeiske matgleda. Her gjeld det bare å få i seg mykje mat. For å få pils/vin til maten må ein på restaurant.

Så heim og pakke igjen. No skal vi forlate dette deilige hotellet der vi verkeleg har fått sove ut og kost oss. I morgon New York.

The Mall

2008-07-05T22:35:00.005+02:00

Vi sov lenge i dag òg. Det er varmt ute. Frukost på Starbuck. Godt.

Idag skulle vi vere turistar. Først var det Washington monumentet. Det var forresten ein eller annan festival i sentrum så det var mange telt og mykje folk.

Vi gjekk til Air og Space museet. Vi hadde lese at det var flott. Og jo flott var det, men ungdommen av i dag har jo sett det meste på nettet og har i tillegg reist ein del så det var greit nok. Det kjekkaste er jo at alt er gratis, dvs alle Smithsonian bygg (museum og galleri).

Det eg blei imponert over er at dei turde reise ut i verdsrommet i dei draktane. Tenk å stole slik på at det går.

Etter det gjekk vi opp til Capitol Hill. Her rigga dei ned etter gårsdagens fest (vi fekk med oss Jerry Lee Louis på tv...). Ved sjølve foten til det store stolte bygget var det brurefolk som blei fotograferte. Det var ikkje muleg å kome inn på omvisning. Vi var merkeleg nok deint ute. Dei gjer visst som på Stortinget. Tek i mot dei 40 første (på Stortinget avr det 30) og gjev dei ein glimrande leksjon. Temperaturen ute er omtrent på kokepunktet. Vi begynner å surne i jakta på kald drikke.

Tar ein guidebuss, men den maskinstemmen som er der, er så keisam og uklar at vi gidd ikkje meir. Heldigvis hadde vi ikkje kome fram tilbetalinga. Vi traskar heimover. Eg måtte ta bilete av dette skiltet. Greit å vite om det skulle kome snø.... Og kven bur eller har budd i dette vesle huset? Det var gjerde rundt og vakt ved eit sidebygg så eg blei så nysgjerrig. Nokon som kan hjelpe meg?

4th of July - nasjonaldagen

2008-07-04T23:23:00.005+02:00

Vi vakna seint. Det kan jo vere mange grunnar til det, men dei to timane vi har skrudd klokka fram, er ikkje lette å ta inn. No er det bare 6 timars forskjell til Noreg.

No er vi på byhotell og då er det ikkje snakk om frukost. Vi kan bestille og få det på rommet, men det var ikkje aktuelt. Vel budde vi dyrt, men vi kasta ikkje pengane ut vindauga. Klokka 12 begynte vi å gå nedover mot paraden. Eg hadde lese i Washington Post (ja, vi fekk avisa på døra om morgonen), drukke kaffe (hotellet hadde liten kaffimaskin på rommet) og funne ut kor og når paraden gjekk. Fann ut at vi rakk slutten.

Frukosten blei kjøpt på "24Hours"-butikken og fortært i ein park. På The National Mall fekk eg perfekt plass og fotograferte USAs 17.mai-tog. Her var det tydeleg ingen diskusjon om ein bare skulle bere amerikanske flagg.... Det var flagg frå mange land som dukka opp saman med det amerikanske.

Når det gjeld samanlikninga med norsk 17.mai tog så må det kanskje vere meir folketoget for det var meir frå tenåringane og oppover. Dei hadde tydeleg lært å marsjere. Nokre nasjonar hadde eigne korps, noko som uniformen bar preg av. Hare Krishna stilte med eiga vogn, det same gjorde eit pop-band. Fleire High skolar stilte med korps (men då gjekk ikkje resten av skolen bak).

Kjekt å sjå på. Vi hadde forstått på tv at det skulle vere konsert seinare på kvelden med store artistar (mellom anna Jerry Lee Louis). Folk hadde samla seg i The Mall allereie. Det var sjanse for at det kom tilå regne, men med den temperaturen vi har gjer jo ikkje det noko.

Vi vandra heim. Kjøpte oss stor is og leika amerikanarar. Dei pyntar seg forresten lite til dagen. Ikkje bar mange flagg heller, men genser, smykke, paraply ol var jo nasjonale nok.. Flagga ungane hadde var i plast. Eit nytt bad i bassenget. Eg jobba litt på businessrommet (dvs det rommet som der stod 2 datamaskinar til bruk for gjester) medan andre sov. Saknar Pc-en min. Burde kjøpt meg ein liten og lett. Overalt har vi møtt trådlaust nettverk eller kabel som ligg klar på rommet. Ikkje lett å kjøpe PC her for tastaturet er ikkje likt og det er slitsomt å mangle tre bokstavar som eg oppdagar at eg bruker ofte.

Då det begynte å bli mørkt, skulle det vere fyrverkeri ved Washingtonmonumentet. Dette måtte vi ha med oss. Særleg når vi var på ferie utan redd hund. Flott var det og mange hundre tusen menneske var visst samla der. At ikkje vi også kun kjører felles fyrverkeri. Det var visst oppskyting av privat fyrverkeri rundt i bygdene og sjølvsagt var det nyhende om øydelagte augo og fingrar.

Hadet bilen og hei Washington

2008-07-03T23:39:00.001+02:00

I halvsømne fekk vi kledd oss, funne noko mat (lik den vi finn på dei fleste hotell) og kjørt avgarde. Vi var redd for morgontrafikken. Hotellet låg ikkje direkte på flyplassen... Men våre vegar gjekk utanom rusjet og skiltinga fram til leigebilfirma var perfekt. Vi parkerte bilen kl 0730. Vi er tydeleg ikkje trente i å leige bil av store firma. Ikkje heilt den same effektiviteten hjå lokale firma i Hellas... Her var det bare å la motoren gå, ta ut bagasjen og vandre til ventande buss. Det gjekk buss til alle terminalane kl 10 minutt. Så før vi fekk sukk for oss var vi på rett terminal. Vi hadde totalt kjørt 1999 miles (3217 km). Lurer på kor langt nedover i Europa vi hadde kome? Flyplassen i Denver er fin. Vi opplever her som alle andre stader at folk er veldig hjelpsame. Sjå bare litt forvirra ut og hjelpa er rett ved.

Denne gongen skulle vi reise med Delta via Cinncinnati i Ohio til Washington D.C. Her har eg eit tips til norsk flyselskap. Sjå på soneinndelinga til Delta. Vi blei ropt opp etter eit sonenummer som stod på billetten. Det viste seg at det hadde med sitjeplassen å gjere. Ombordstigninga gjekk roleg og det var ingen kø i tunnelen eler i gangen. Dei bakerste kom inn først ( ja sjølvsagt etter kremen)

Flyturen var fin. Tenåringen fekk vindusplass og perfekt oversikt over Washington ved landing. Det var rett før eg trudde vi landa midt på The National Mall. Ronald Reagan flyplass ligg svært sentralt. Vi tok undergrunnen til 14th Street.

Så var det å kome seg opp i lyset og sjå seg rundt. Vi tok eit lite feilvalg og gjekk i feil retning, men det var bare å stille seg litt forvirra opp og førstemann ruller ned bilvinduet og spør om han kan hjelpe. Vi budde i 14St. Donovan House A Thompson Hotel, 1155 14th St NW. Vel hadde vi budd fint før, men denne dagen gjekk jo bare flytande. For eit hotell! Vel betalte vi ein del meir pr natt no, men vi var jo i ein by. Deilige senger, nydeleg bad, sjokolade på senga, base til Ipoden slik at vi både kunne lade den og spele vår eigen musikk. Vi sette oss ned og lo godt. Dette var meir enn forventa.

Sveitte og varme som vi var kasta vi oss rundt og fann badetøyet. Bassenget på toppen (14.høgda) måtte bare brukast. Her var det andre som hadde tenkt det same, men vi fekk oss eit godt bad. Og som på andre plassar der vi hadde nytta bassenget, låg det deilige badehåndkle klar til gjestene.

Etter oppfriskinga måtte vi sjekke nærmiljøet. Det var ikkje langt å gå til The White House og The National Mall.

Vi begynte å leite etter restaurantar, men dette var tydeleg ikkje området for god mat. Til slutt hamna vi på den restauranten som var nærmast hotellet, Il Molino. Og sidan dagen hadde vore perfekt, måtte den jo slutte perfekt. Vi blei servert nydeleg mat, blei sjarmert i senk av ein tunisisk servitør, fekk sterk drikke på huset. Eg vandra heim i deilig rus med rose i handa og syns alt var perfekt. Andre hadde meir beina på bakken og begynte å fundere over rekninga. Alt dette gode blei vel billig. Og jo sjølv om vi var rause med tips så hadde dei nok gløymt å skrive både det eine og det andre på rekninga. Så anten hadde dei gjort ein feil elles så koste dei seg like mykje som oss og spanderte litt.

Så er det bare å krype ned i gode dyner på eit rom som er herleg nedkjølt. Livet gliste til oss i dag.

Denver

2008-07-02T23:53:00.000+02:00

I dag vakna vi med hovudverk. Trur at lyset er skarpare enn vi tenkjer oss. Det å kjøre så langt og å få så mange glimt susande forbi, kan nok påverke.

Vi fekk i oss litt frukost. Er jo blitt van med frukostblanding i plastskål med plastbestikk, juice i plastbeger og kaffi i isoporbeger så det går for å vere blant dei betre frukostane. Det står at det ikkje er frukost inkludert på hotella, men på alle(unnateke Parry Inn) har vi opplevd at dei har litt frukost. På Parry in betalte vi ekstra, men det var verd kvar krone.

Vi rekna med at vi hadde ein 5 timars tur igjen, men der rekna vi feil. Straks vi kom på hovudveg 25 gjekk det så det suste og etter 3 timar var vi i Denver. Vi hadde alt begynt å like oss her lenge før vi kom fram. Naturen var grønare, husa var finare.Det såg rett og slett meir urbant ut.

Denne natta hadde vi bestilt før vi reiste på ferie. Vi hadde bestemt oss for eit hotell ved flyplassen. Sleep Inn Airport. GPS-dama geleida oss rett gjennom ein trafikkert by og rett til hotellet. Nok ein gong var vi glade for at vi hadde henne.

Sidan vi for ein gongs skuld kom tidleg på dagen til ein by, bestemte vi oss for å nyte bylivet litt. Vi Hadde tenkt å ta buss eller t-bane til sentrum. I resepsjonen fekk vi vite at det kosta $50-60 med drosje, vi måtte byte buss og t-banen nemnde dei ikkje ein gong. Då dei forstod at vi hadde bil, såg dei dumt på oss. Korleis kunne vi stille så dumme spørsmål vi som hadde bil? At vi ville ha bilfred og kunne tenkje oss å nyte eit glas vin/ øl var visst ikkje i fantasien deira.

Altså var det bare å finne fram bilnøklane, mate GPS-dama og la oss drive med rusjet til sentrum. Vi fann lett fram og hadde heller ikkje problem med parkeringsplass. 16th Street Mall var ei nydeleg gate. Det var gågate! Med Shuttle bus. Den transporterte folk gratis opp og ned gata. Det var stoppestader for kvart kvartal. Sånn syns eg Karl Johan i Oslo burde spandert på seg. Gata hadde mange butikkar, restaurantar og mykje kjekt å sjå på. Vi la merke til at vi såg mange fleire velkledde og velforma menneske her enn vi hadde sett på lenge. Her var det lite vralting og vagging.
Eg likte Denver sjølv om vi midt i måltide fekk opplevde vind og regn. Reint heimsleg.

På heimvegen rota vi det litt til. Sidepassasjeren skulle hjelpe GPS-dama. Og kanskje ein ikkje skal det etter to glas vin? Eller var det draumen om ein gong i livet å bli stoppa av jernbanen? I alle fall stod vi der rett framfor bommen og såg togvogn på togvogn sakte kjøre forbi oss. GPS-dama rekalkulerte og kalkulerte. Ho lurte vel på kor vi skulle hen. Jo, vi tok ein høgre sving og møtte toget ein gong til. Så no har vi i alle fall opplevd det òg. Etter det fekk dama oss heim.

I kveld må vi pakke på ordentleg vis. Alt må i kofferten. Den er jo liten og eg har kjøpt eit par småting... Det gjekk. I morgon opp kl 6.

Handlesenter, Mesa Verde og Rocky Mountains

2008-07-01T23:05:00.001+02:00

Dagen starta litt seint, men vi rakk å få tak i frukost. Hotellet hadde som dei fleste stader enkel frukost. Eg fann meg frukostblanding og yoghurt. Det er ikkje brødmat for nordmenn her. Kun søtt kliss.

Rett ved sida av hotellet såg vi at det var ein stor parkeringsplass, ein firkanta bygning og eit skilt med "Wal-Mart". No skulle vi endeleg vere typisk amerikanar. Vi skulle på handel. Ikkje det at vi skulle ha så mykje, men vi hadde jo tenkt oss litt mat på vegen.

No hadde vi vendt oss til alle dei store bilane som er rundt oss (vi hadde jo ein likeeins sjølv). Skikkeleg solide bensinsluk. Var det ein europeisk eller japansk bil i nærleiken så var det modellar vi ikkje brukar mykje av i Europa.

Inne på supermarknaden var det vel omtrent alt du kan tenkje deg. Kler, koffert, fotoavdeling med tilbod på dei fleste kamera. Eg såg mitt, men turde ikkje kjøpe så dyre varer på Super'n. Kunne sikkert gjort det. I alle fall burde vi kjøpt eit par av dei smale og elegante digitalkamera som var til sals. Det hadde vore skikkeleg luksuspresang heime. Og dei fine digital fotoramene. Men vi ser bare og lurer på om vi skulle gjer det, vi.
Eg sjekka prisen på 4GB minnebrikke. Hadde kjøpt i Chinatown, San Francisco for $158 inkl tax. Her kosta den $64 eksl tax.........

Mathyllene var ryddige og utvalet stort. Særleg likte vi rad på rad med fryse- og kjøleskap. Lysa slo seg ikkje på i dei, før du kom nære. Og dei store isboksane -akkurat slik vi ser dei på film. Dagens store latter fekk vi då vi såg kakene. For nokre fargar! Kan dei verkeleg etast? Handlekorgene var fulle av mat og folka som la mat oppi var fulle av feitt. Det var rett før eg fekk lyst til å rydde i handlekorgene. På eit vis er det lett å sjå korleis den jamne amerikanar kan bli nokre kilo lettare, men enkelt for dei er det ikkje. Chipsposen dei la oppi er 3 gonger større enn den største vår, slik var det med det meste. I mine augo var svært mykje av det som var i korga veldig usunt. Men heldigvis er det ikkje min business så eg kunne handle det usunne vi ville ha med fryd.

Vi kom ut av butikken med marshmellows, donuts, nøtter og bananer. Sunt og godt ... Sjølvsagt vatn og brus òg. Brødmat er ikkje fristande her. Ein god norsk bakar trur eg kunne gjort suksess. Handlevogner i vårt format fann vi ikkje. Og dei yndige små handlekorgene på hjul som er så populære her heime, hadde ingen forstått poenget med.

Etter all fryden over supermarknaden som hadde alt, kom vi oss endeleg avgarde mot Mesa Verde. Klokka var eitt og vi visste vi var ute i seinaste laget.

No gjekk det oppover igjen. Igjen er vi over 2000moh. Mesa Verde er eit stort område der ein har funne gamle buplassar etter Puebloindianarane. Dei reknar med at folk budde her for 1400 år sidan og fram til ca 1200talet e.Kr. Det var fasinerande ås jå korleis dei hadde bygd inn under fjellhyller, bortgøymt for fiendar.

Sidan vi kom i seinaste laget , var det ikkje plass på guida tur. Men sjølvsagt var det lagt opp tilat ein med bilen kunne sjå mykje (vi er jo i Amerika). Vi fekk tips om å kjøre "Mesa Top Loop". Og det var ikkje eit dumt tips. Langs vegen var det flotte utsiktspunkt der vi fekk sjå buplassane i fjella. Vi kjørte altså frå post til post. Unnataket var ein som vi måtte gå til. Det var til Spruce Tree House. Vel verd eit besøk. Her fekk vi kome tett inn på bygga og få eit betre innblikk i korleis dei levde. (Og eg tenkte på speilreflekskameraet eg skulle hatt...) Museet gav òg eit godt bilete av livet dei hadde levd.
Vi møtte til og med ein parkvakt som lurte på om vi visste kven Magnus Karlsen var. Litt dumt spørsmål syns eg, heilt til vi fatta at det kun er ein Magnus Karlsen, nemleg sjakkgeniet. Så hallo alle kjendisar - de kan gje opp. Det er sjakk som gjer Noreg kjent i utlandet!

Klokka 4 begynte vi på turen mot Denver. Vi visste jo at vi ikje skulle heilt dit i kveld, men når skulle vi seie at vi skulle ta kvelden. Vi kjørte på riksveg 160. Naturen begynte å endre seg. Vi såg område der vi tenkte at nordmenn kunne slått seg ned. Eit par av løene såg veldig norske ut og natun rundt var frodig med fjell i nærleiken.

Vi tok eit stopp for å tisse, fylle bensin og fundere over om vi skulle satse på fjellovergangen før kvelden eller ikkje. Det var jo ikkje akkurat urbant her. Og ka om vi blei ståande fast med bilen på kvelden? Ikkje det vi hadde jo alltid trailerane. Dei store flotte bilane. Det var som å oppleve julereklamen for Coca- cola heile tida. Her kjørte den ein store bilen etter den andre med ein flott frampart. Akkurat når det gjeld designet på trailerane syns eg amerikanarane har estestisk sans. Dei er stilige!

Vi konkluderte med at vi kjørte litt til... det plar bli langt det.

Pagosa Springs blei kjørt forbi. Vi begynte klatringa. No var det ikkje snakk om å stoppe. Her var det trollstigen og vel så det. Oppover og oppover. Høge tre, foss og regn. Akkuat no sakna vi høgdemålar og temperaturmålar. Det siste syns vi bilen skulle hatt. Men kanskje dei ikkje har det behovet her? Neste gong vi skal kjøre bil i Amerika skal vi ha med høgdemålar for det var lite opplysning om kor høgt dette var og når det dukka opp eit skilt var det merkeleg nok alltid runde tal...

Nå var vi i nederste delen av Rocky Mountains eller for å vere meir konkret - San Juan Mountain. Vi begynte å sjå skitten snø i skogbotnen. Tenk ein dag ørken og 40 grader, neste snø! På kartet mitt står det 3309 i parantes på det høgaste punktet. Og eg trur vi gjennom det fjellpasset (Wolf Creek Pass) var omtrent på den høgda. Det var mykje kaldare enn vi hadde hatt det før og det var snø. Diverre var vi no så trøytte at vi ikkje stoppa for å ta bilete.

Vi kjørte forbi dei første campingplassane. Ikkje hadde vi telt og ikkje bobil... Til slutt hamna vi i Alamosa. Ein typisk plass som dukkar opp etter lange strek med gårdsbruk og jorder. Her har dei Fast food, supermarknad, bank og ovnattingsstader. Det blei eit nytt Holiday Inn Express. Dette hadde vask på badet. Og vi fekk det store rommet! 2 tv, microbølgeomn, kjøleskap osv.

I kveld orka vi ikkje å leite etter spisestad. Det var bare Fast food likevel. Då kunne vi likesågodt gå på supermarknaden å kjøpe noko til mikroen. Som tenkt så gjort. Blei litt skuffa. Bilete på pakken var betre enn innhaldet. Heime er jo dei mikromiddagane blitt ganske gode.

Vi såg tv og koste oss heilt til doen gjekk tett... Heldigvis var nattevakta på hotellet ein som tok oppgåvene på strak arm. Vi ville ikkje flytte inn på eit røykerom så han måtte finne fram utstyret og setje i gang. Alt ordna seg og vi kunne sove godt utan å bekymre oss for toalettgåinga.

I morgon er det siste kjøredag....

Dollar, gallon, feet og fahrenheit

2008-07-01T20:32:00.002+02:00

I starten brukte vi stort sett bare dollarsetlane. Det krevde litt tenking å begynne med myntane. Her er ein liten hugselapp:
1 dollar = 100 cent
Det var setlar for 1, 5,10, 20 og 50 dollar. 1-dollarsetlane var slitne.

Så var myntane:
1 cent/1 penny, kan sjåast som gamal 1 øring ( eller liten 5øring)
5 cent (nikkel) var på storleik med gamal 25 øring
10 cent (dime) var på storleik med gamal 10 øring. Og då blei alt rot. Kunne ikkje 5 og 10 cent bytta plass?
25 cent (quarter) er altså ein kvart dollar. Den er på storleik med 10kroningen vår. Er lett å finne, og er den som vi oftast får bruk for ( automatar ol).
Det finst òg:
50cent (half-dollar) og 1 dollar i mynt. Dei er det visst ikkje mykje av for vi opplevde kun å få ein dollar som mynt ein gong.

OG NB! Ingen prisar er reelle. ( Jo kanskje på Mc Donald). Alle får tax (skatt) lagt på når dei slår det inn. På restaurantar forventar dei 15-20% tips. Dei lever vist av det tillegget. Til oss utlendingar skreiv dei fleire gonger det beløpet dei forventa å få i tips/service. Opplevde aldri at dei var grådige.

På biltur er der gallon som gjeld. Rundt rekna er ein gallon 4 liter. Så når amerikanarane slit med at bensinen er 4 dollar pr gallon sa vi ikkje stort. ( Det blir ca 5 kr literen det...)

At fjelltoppar blir måla i feet likte vi. Det kjentes ekstra høgt når vi såg 7-8000 på skilta. Men så er 1 fot (ft) kun 30 centimeter.

Temperaturar på 90 verkar jo endå heitare enn 32,2. Altså er 1 grad Celsius 33,8 grader Fahrenheit. 10C er 50F. 20C er 68F. 30C er 86 F.

Ei kjekk internettside som konverterer det meste finn du her.

Grand Canyon og indianarreservat

2008-06-30T22:26:00.009+02:00

Vi vakna til ein ny solskinsdag. Målet i dag var Grand Canyon og Four state corner.

Vel var Parry Lodge blitt slitt dei siste åra, men frukosten var på ingen måte det. Her fekk vi den beste frukosten til no. I eit lyst lokale som gav mange minner både om bestemorstova og stilen for ei stund sidan, fekk vi ståande buffet. Ungdommen fekk tilbod om varm sjokolade.

Etter frukosten var eg rundt og fotograferte. Det var så mange detaljar eg ville ha med. Mellom anna låg det treheller på taket på husa.

Og menn i cowboyland går med cowboyhatt! Vi møtte dei på butikken, på gata - jo hatten var tydeleg ein sjølvsagt sak å bere.

I ei gamal løe hadde dei laga ein liten gamaldags kinosal. Her kunne vi om kvelden sjå dei gamle westernsfilmane som var spela inn her i området. Lyst å mimre eller kose deg over kor mykje som har hendt i filmhistoria? Ta deg ein tur til Little Hollywood.

Så var det tid for den Canyon alle veit om - Grand Canyon. Det tok si tid å kome dit. Eg er litt overraska over kor høgt til fjells vi stadig er. Vegen er fin og cruisekontrollen er ein fryd å ha.

På grand Canyon platået kjørt vi gjennom store område som tydelege hadde opplevd skogbrann. Den siste store var frå 2006. Det var nesten litt skremmande å tenkje på kor lite som skal til før eit heilt område er i brann.

Vi hadde bestemt oss for at vi skulle kjøre til North Rim. Det er flest turistar på sørsida, men ved våre val av veg så ville det bli ekstra lang omveg å kjøre dit.

Det kosta pengar å kome inn i denne nasjonalparken òg. Neste gong skla vi sjekke om det finnes eit eige pass for parkane. Trur det er ein del pengar å spare på slikt når ein veit ein skal i fleire nasjonalparkar. Vi kjørte til vegen ikkje gjekk lenger. Her var det restaurant, kafé, toaletter, hytter til leige osv. Dei hyttene såg forresten veldig koselege ut. Hadde ikkje vore dumt å vere der og fått med seg både soloppgang og nedgang. Herifrå var detbare ein liten spasertur så var vi ut på utsiktspunktet. Og det er "Grand" - enormt. Langt der ende renn Colorado-elva. Vi er visstnok på 8200 ft (2500 m). Det er over 1000ft høgare enn South Rim.

Saman med betalinga får ein eit fint kart over området ein skal inn i. Det var kjekt å ha.

Vi hadde ingen planar om å begynne å gå nedover i det storslåtte landskapet. Temperaturen lokka ikkje akkurat til dei store turane. Nei, då var det betre å finne ein kiosk som sel mat og kald drikke.

Det er visstnok ikkje så mykje turistmas på North Rim. Vi ser det gigantiske landskapet ovanfrå. Det var grønt i deler av området og det var ein del blomar. Vi såg firfirlse, ekorn og hjort. Eg saknar speilreflekskameraet. Det blir ikkje bilete som får fram djubde og farge med det vanlege digitalkameraet.

Vi kjørt vidare på riksveg 89 ( trur den blei kalla Alt 89 for det var to av dei i området). Deretter var det riksveg 160.

Dette var ein utsiktsveg. Vi kunne ha stoppa i eitt sett for det var så mange fine motiv å ta med seg. Terrrenget varierte mellom 5-7000ft (1500-2100 moh). I blant var fjella raude så grå eller gule. Nokre såg ut som sandhaugar dei hadde tømt. Merkelege former på fjella.

Vi er no midt i indianarområda, altså reservata. Her er det så tørt at ein lurer jo på om nokon kan bu her i det heile. Det vi ser verkar fattegsleg. Folk bur i campingvogn eller slike mobile heimar som vi etterkvar ser ein del av. Og som vi er blitt van med - rundt ikring sår utrangerte bilar. Reservata tilhøyrer Navajo og Hopi indianarane.

Midt i audemarka dukka det opp ein bensinstasjon. Denne viste seg å vere ein liten supermarknad i tillegg. Det var tydeleg butikken i nærmiljøet for medan vi var der, dukka det stadig opp store personbilar med lasteplan. Ut av bilane kom det folk som hadde alle dei tekka eg forbandt med indianarar. Ikkje klesdrakten då - eg såg lite fjør og duskar :-).

I løpet av dei siste dagane hadde vi ledd mykje av alle som kom kjørande med båt hengande bak. Ka skal ein med båt i audemarka? Gjer dei, som Noah, seg klar for syndefloden? Vi hadde ikkje sett ein einaste fjord eller stor sjø. Dette var mystisk. Vi fann ut av det då vi såg ein brosjyre om Lake Powell. Det var visst eit ferieparadis med båtliv.

For første gong i livet mitt har eg sett ein tornado på nært hald. Det begynte med at vi kommenterte at skyene var rosa. Vi kjente på bilen at det var ein del vind i området. Og der rett til høgre for oss ser vi ein tornado som samlar opp rosa sand til skya si. Tornadoen var ikkje stor, men kjempefasinerande å oppleve. Den såg ut akkurat som Ajax-reklamen.

Riksveg 160 krysser grensa til Colorado på ein spesiell plass som vi ville ha med oss. Akkurat her er grensene mellom 4 statar samla i eitt punkt og det er den einaste staden i USA dette kan gjerast. Altså kan vi med fingrane vere i 4 statar samstundes. Statane er Utah, Arizona, New Mexico og Colorado. Ein populær stoppestad både for familifolk og tøffe Harley Davidson folk. Dte rette namnet på plassen er: Four Corners Navajo Tribal Park.

Det blei ein lang kjøretur i dag. Vi skulle hatt med oss nokre CD-ar til bilen. Billadaren for mobilen hadde spart oss for stadig å hugse å lade den om kvelden.

Vi kjørte heilt til Cortez. Vi overnatta på Holiday Inn Express. Denne var dyrare enn før. Romma var pene, men kvifor har dei vasken på gangen/rommet? Vi var trøytte og formen var heller litt laber etter denne lange dagen. Vi hadde tenkt å finne ein stad med grei og enkel mat. Og som alle stader var utvalet Fast food stort. Andre ting må du arbeide for. Vi kjøpte med oss mat frå Mc Donald. Sjølve lokalet og dei få folka som sat der var ikkje direkte innbydande.

No satsar vi på ei god natt i desse deilige sengene. Vi opplever stadig vekk at det er tynne dyner i staden for tepper. Så når eg får løsna dyna frå det strame grepet senga har tatt på henne, er det bare å krype ned og nyte. På hotella her er det forresten alltid mange vaskeklutar. Det kunne vi gjerne hatt heime òg.

På vegen mot Cortez kjørte vi forresten forbi "Monument Valley Navajo Tribal Park". Vi skulle sikkert stoppa, men var nok ganske så metta av natur og fjell. Pluss at vi begynte å bli trøytte. I Lonely Planet står det: "It's just an opinion, but this park might have the most stuning scenery in America. Period. With flaming-red buttes an impossinly slender spires bursting to heavens, the landscape has starres in countless Hollywood Westerns and looms large in all of your wildest road-trip fantasies."